Organizacje monarchistyczne w III RP
Organizacje monarchistyczne w III RP – stowarzyszenia i partie polityczne o charakterze monarchistycznym działające w okresie III Rzeczypospolitej.
Spis treści |
Najważniejsze stowarzyszenia [edytuj]
Klub Zachowawczo-Monarchistyczny [edytuj]
Najistotniejszą współczesną organizacją kojarzoną z ideami monarchistycznymi jest działający od 7 marca 1988 Klub Zachowawczo-Monarchistyczny, do którego należą m.in. znani politycy i publicyści. Nie postuluje on jednak wprowadzenia ustroju monarchistycznego, a skupia środowiska silnie konserwatywne[1].
Organizacja Monarchistów Polskich [edytuj]
Organizacja Monarchistów Polskich powstała 16 listopada 1989, zarejestrowana jest jako stowarzyszenie zwykłe (do 16 października 1990 działała pod nazwą Międzystanowa Organizacja Monarchistyczna)[2]. Jest organizacją tradycjonalistyczną, kontrrewolucyjną i antysocjalistyczną, mającą na celu przywrócenie monarchii katolickiej[3]. Do 1994 współpracowała z KZM. Liczy kilkudziesięciu członków. Organizację charakteryzują w dużym stopniu legitymizm i tradycjonalizm katolicki[2]. Część jej członków jest sedewakantystami. Od początku powstania OMP jej prezesem jest wieloletni działacz Unii Polityki Realnej (od 2011 związany z Kongresem Nowej Prawicy) Adrian Nikiel[4]. Od listopada 1999 do grudnia 2011 funkcję Strażnika Praw (przewodniczącego Sądu Honorowego) pełnił Norbert Wójtowicz[5]. Członkami honorowymi OMP są Jacek Bartyzel i Tomasz Gabiś[2]. Działalność OMP obejmuje głównie publicystykę[6] i organizowanie spotkań mających na celu promocję idei legitymistycznych. OMP prowadzi Portal Legitymistyczny (legitymizm.org) i wydaje pismo "Rojalista. Pro Patria"[2]. W serii Biblioteka "Rojalisty" ukazały się książki i broszury m.in. takich autorów, jak Jacek Bartyzel, Artur Ławniczak i Norbert Wójtowicz. W listopadzie 2009 OMP ustanowiła dwa odznaczenia: Krzyż Jubileuszowy OMP[7] i Krzyż Świętego Kazimierza Królewicza[8].
OMP posiada kilka oddziałów regionalnych. W 2008 w wyniku konfliktu z organizacji wyłamał się powołany w 2003 oddział lubelski, także rejestrując się (8 maja 2008, jako stowarzyszenie) pod nazwą Organizacja Monarchistów Polskich. Prezesem lubelskiej OMP został Łukasz Kluska (syn Romana Kluski)[9][10]. Ugrupowanie, w przeciwieństwie do OMP Adriana Nikiela, odcięło się od sedewakantyzmu i innych ruchów niezgodnych z aktualną doktryną Kościoła katolickiego[11]. W 2010 stowarzyszenie Łukasza Kluski przekształciło się w Katolicki Instytut Apologetyczny, który m.in. organizuje spotkania z duchownymi Bractwa Świętego Piusa X.
Ogólnopolski i Polonijny Konwent Monarchistyczny [edytuj]
Ogólnopolski i Polonijny Konwent Monarchistyczny jest stowarzyszeniem mającym siedzibę w Częstochowie. Organizacja została założona w 1998, jej prezesem jest Marian Kasprzak[12] (wcześniej był nim Władysław Leżyński[13]). Od 2008 w ramach Porozumienia Monarchistycznego ugrupowanie współpracuje z partią Polski Ruch Monarchistyczny[14]. Uznaje tytuły szlacheckie i arystokratyczne nadawane przez Leszka Wierzchowskiego.
Partie polityczne [edytuj]
Polski Ruch Monarchistyczny [edytuj]
30 sierpnia 1991 została zarejestrowana partia Polski Ruch Monarchistyczny, której założycielem, przywódcą i regentem jest Leszek Wierzchowski. Ugrupowanie działa zarówno na terenie Polski, jak i w środowiskach polonijnych w różnych krajach. Liczy ponad 1000 członków. Jego siedziba mieści się w Katowicach (wcześniej znajdowała się w Sosnowcu). Hasłem partii jest "Bóg-Król-Honor-Ojczyzna". PRM potwierdza stare tytuły szlacheckie i arystokratyczne oraz nadaje nowe "za zasługi". Nadaje również własne ordery i odznaczenia monarchistyczne[15], których jest 12. Opowiada się za państwem rządzonym przez dziedzicznego króla w systemie monarchii konstytucyjnej[16]. Za fundament swoich działań uważa Konstytucję 3 maja[17]. Przy partii działają Fundacja "Polska Korona" i Zakon Rycerzy Polskiej Korony. Organem prasowym PRM jest "Nowa Monarchia"[15]. Od 2008 partia współpracuje z Ogólnopolskim i Polonijnym Konwentem Monarchistycznym w ramach Porozumienia Monarchistycznego[14].
Szef ugrupowania Leszek Wierzchowski podjął próbę startu w wyborach prezydenckich w 1995, jednak nie zebrał wystarczającej liczby podpisów, aby zarejestrować swoją kandydaturę[17]. W wyborach parlamentarnych w 1997 wystartował do Senatu w województwie śląskim, zajmując ostatnie miejsce spośród 18 kandydatów[18]. W tych samych wyborach z listy Akcji Wyborczej Solidarność mandat w Sejmie uzyskał Marek Kolasiński (rekomendowany przez Ruch Solidarni w Wyborach, związany również z ChDRP Lecha Wałęsy i następnie z RS AWS).
Polska Liga Monarchistyczna [edytuj]
W 1996 grupa członków PRM dokonała rozłamu i opuściła partię, po czym 25 lipca tego samego roku zarejestrowana została Polska Liga Monarchistyczna z siedzibą w Bielsku-Białej (Urząd Kanclerza mieścił się natomiast w Krakowie)[19]. W 1998 zmarł prezydent partii Sławomir Leonard Kolumna-Wysocki. Później prezydentem PLM został Wojciech Piątek[20]. Partia istniała do 2005.
Unia Polskich Ugrupowań Monarchistycznych [edytuj]
Unia Polskich Ugrupowań Monarchistycznych została zarejestrowana 17 kwietnia 1997. Utworzyła ją rozłamowa grupa członków Polskiego Ruchu Monarchistycznego z Bielska-Białej. Siedziba UPUM mieści się we Wrocławiu. Priorytetami programowymi partii są m.in. odbudowanie w Polsce ustroju monarchistycznego (opowiada się za monarchią konstytucyjną) i "reprezentowanie interesów szlachty polskiej w kraju i za granicą"[21]. Określa się jako partia liberalno-konserwatywna[22]. UPUM przyznaje sobie prawo do potwierdzania szlachectwa i nadawania tytułów szlacheckich oraz arystokratycznych: szlachcica UPUM, barona UPUM, hrabiego UPUM, margrabiego UPUM[23] i księcia UPUM. Regent partii otrzymuje tytuł wielkiego księcia UPUM[21]. Stronnictwo przyznaje także własne odznaczenia: m.in. Krzyż Rycerski (3 klasy), Krzyż Monarchii (2 klasy), Krzyż Jerozolimski UPUM, Krzyż Honoru i Wierności Regenta UPUM, Krzyż Regencji, Krzyż 3 Maja, Krzyż Zasługi UPUM, Medal Zasługi UPUM, Medal Regenta UPUM, Medal 10-lecia UPUM, Medal XV-lecia UPUM, Medal UPUM, Medal Członka UPUM oraz Krzyż Pamiątkowy 600-lecia bitwy pod Grunwaldem[24][25][26][27]. Z partią związanych jest kilka organizacji: Kolegium Heraldyczno-Genealogiczne "Szlachcic", Polonijne Kulturalne Stowarzyszenie Miłośników Tradycji Szlacheckich i Arystokratycznych oraz Fundacja "Szlachecki Dwór".
Na czele UPUM stoi regent, który wg pierwotnego statutu nie podlegał wyborowi i sprawował funkcję dożywotnio. Pierwszym regentem partii był Adam Myśliński, który zmarł w 2004. Jego następcą został dotychczasowy wiceregent Aleksander Podolski. Do organizacji należy m.in. Stefan Oberleitner. W wyborach parlamentarnych w 2011 w okręgu elbląskim do Sejmu z listy PJN startował członek UPUM Arkadiusz Kłosowski, który otrzymał 156 głosów[28].
Pozostałe [edytuj]
Istniały także inne niewielkie partie ruchu monarchistycznego, które nie podjęły jednak szerszej działalności. Były nimi[29]:
- Unia Restytucji Monarchii – zarejestrowana 27 czerwca 1991, siedzibę miała w Warszawie;
- Partia Królewska – zarejestrowana 25 października 1991, powstała w Zakliczynie;
- Królestwo Polskie – zarejestrowane 19 listopada 1991, na jego czele stał król zasiadający w Poznaniu.
Przypisy
- ↑ Adam Wielomski: Czym jest, a czym nie jest Klub Zachowawczo-Monarchistyczny?. kzm.org.pl.
- ↑ 2,0 2,1 2,2 2,3 OMP – idea i historia. antymoderna.republika.pl, 18 października 2011.
- ↑ Organizacja Monarchistów Polskich. monarchizm.pl.tl.
- ↑ Adrian Nikiel. legitymizm.org.
- ↑ Norbert Wójtowicz. legitymizm.org.
- ↑ Publicystyka. legitymizm.org.
- ↑ Krzyż Jubileuszowy Organizacji Monarchistów Polskich. www.monarchizm.pl.tl.
- ↑ Krzyż Świętego Kazimierza Królewicza. www.monarchizm.pl.tl.
- ↑ Łukasz Kluska: "OMP – Oświadczenie". konserwatyzm.pl, 29 października 2008.
- ↑ Wpis w Krajowym Rejestrze Sądowym
- ↑ Adam Wielomski: O sedewakantyzmie. konserwatyzm.pl, 28 października 2008.
- ↑ Monarchiści integrują. naszemiasto.pl, 22 października 2001.
- ↑ Jerzy Kamiński: Kazimierz Książę Domański. gazeta.olawa.pl, 2000.
- ↑ 14,0 14,1 Agnieszka Sadowska: "Bóg, król, honor, ojczyzna". aspektpolski.pl, 30 maja 2008.
- ↑ 15,0 15,1 Informacje na stronie PRM
- ↑ Deklaracja ideowo-programowa Polskiego Ruchu Monarchistycznego na stronie partii
- ↑ 17,0 17,1 Jacek Gądek: Przebóg trzyma w ukryciu króla Polski. onet.pl, 11 czerwca 2011.
- ↑ M.P. z 1997 r. Nr 64, poz. 621
- ↑ Archiwalna strona PLM
- ↑ Dane na temat PLM, teleadreson.pl
- ↑ 21,0 21,1 Informacje na stronie UPUM
- ↑ Program Unii Polskich Ugrupowań Monarchistycznych na stronie partii
- ↑ Aktualnie tytuł margrabiego, mimo iż figuruje w dokumentach programowych, nie jest w praktyce nadawany.
- ↑ Odznaczenia Unii Polskich Ugrupowań Monarchistycznych na stronie partii
- ↑ Stefan Oberleitner: Odznaczenia monarchistyczne w III Rzeczypospolitej Polskiej 1990–2010, Zielona Góra 2011.
- ↑ Odznaczenia partii na stronie: Znaki zaszczytne i pamiątkowe polskich organizacji monarchistycznych i konserwatywnych przełomu XX i XXI wieku
- ↑ Aleksander Podolski: Konwent Szlachty Polskiej 2011, Wrocław 2012, s. 15–16, 63.
- ↑ Serwis PKW – Wybory 2011
- ↑ Jerzy Muszyński: Polskie państwo partyjne, Warszawa 2000, s. 61.
Literatura [edytuj]
- Stefan Oberleitner: Odznaczenia monarchistyczne w III Rzeczypospolitej Polskiej 1990–2010, Zielona Góra 2011 (faktycznie książka ukazała się w grudniu 2010), ISBN 978-83-919754-2-8.
- Aleksander Podolski: Księga herbowa Unii Polskich Ugrupowań Monarchistycznych, Wrocław 2010, ISBN 978-83-925702-3-3.
- Leszek Wierzchowski, Sławomir Leonard Wysocki: Herbarz. Nadania godności szlacheckich i arystokratycznych w Polsce 1992–1995, Kraków 1996.
- Norbert Wójtowicz: Organizacja Monarchistów Polskich jako przejaw młodzieżowej skrajnej prawicy, [w:] „Acta Universitatis Wratislaviensis” 2179, Politologia XXVI, Wrocław 1999, s. 125–142.