Polskie Linie Oceaniczne

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Polskie Linie Oceaniczne
Polish Ocean Lines
Polskie Linie OceanicznePolish Ocean Lines
Komin transatlantyka TSS Stefan Batory z logo PLO
Forma prawna spółka akcyjna
Data założenia 1951
Lokalizacja Polska 81-406 Gdynia
al. Marszałka Piłsudskiego 1
Numer KRS 0000037312
Prezes Roman Andrzej Woźniak
Branża żegluga
Położenie na mapie Gdyni
Mapa lokalizacyjna Gdyni
Polskie Linie OceanicznePolish Ocean Lines
Polskie Linie Oceaniczne
Polish Ocean Lines
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Polskie Linie OceanicznePolish Ocean Lines
Polskie Linie Oceaniczne
Polish Ocean Lines
Ziemia 54°31′11,6″N 18°32′06,0″E/54,519889 18,535000Na mapach: 54°31′11,6″N 18°32′06,0″E/54,519889 18,535000
Strona internetowa

Polskie Linie Oceaniczne, PLO (Polish Ocean Lines) – polskie przedsiębiorstwo żeglugowe (armator) z siedzibą w Gdyni.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Siedziba PLO

PLO powstało jako przedsiębiorstwo państwowe w 1951 z połączenia spółek: Gdynia-America Line (GAL), Żegluga Polska i Polsko-Brytyjskie Towarzystwo Okrętowe. Po utworzeniu firmy rozpoczął się jej stopniowy rozwój. Dokonano zakupu wielu jednostek, zwiększono zatrudnienie. W latach 1951-1954 spółka była też m.in. właścicielem sopockiego Grand Hotelu. Tonaż statków wzrastał, aby w latach 60. osiągnąć poziom 800 000 DWT. W 1967, w związku z blokadą Kanału Sueskiego, statki PLO, wykonujące rejsy na Daleki Wschód, zmuszone były opływać Afrykę. W 1969 flagowym statkiem spółki przestał być MS Batory, sprzedany po cenie złomu roku w 1971 (jednak nie złomowany przez nabywcę spod taniej bandery, następnie odprzedany dalej). Jego miejsce zajął nowocześniejszy TSS Stefan Batory.

Lata 70. stanowiły okres dalszego wzrostu tonażu floty PLO. Tonaż ten pod koniec dekady wynosił ok. 1,2 mln DWT przy 176 statkach noszących znak armatorski PLO. Zatrudnienie wynosiło ok. 10 000 osób, z czego blisko 80% stanowiła kadra pływająca. Przewozy sięgały 5 mln ton. W tamtym czasie przekazano statki uprawiające żeglugę trampową z PLO do PŻM. Pozwoliło to na skonsolidowanie sektora żeglugowego w Polsce. Rozpoczęto także stopnowiowo przewozy kontenerów, mocowanych bezpośrednio na pokładach statków nie projektowanych do takiej postaci ładunku. Na przełomie lat 70tych i 80tych, dla głównych linii armatora zrealizowano zakupy dużych, specjalistycznych kontenerowców typu ro-ro i con-ro. Zakupy te prowadzono w stoczniach francuskich i hiszpańskich, z uwagi na niemożność złożenia zamówienia w stoczniach polskich - realizujących podobne jednostki i znacznie taniej, jednak wyłącznie dla armatora radzieckiego oraz gigantyczne, jednak deficytowe dla stoczni promy, dla odbiorcy ze Szwecji.

Wprowadzenie stanu wojennego w 1981 zmniejszyło obroty przedsiębiorstwa, które zaczęło przynosić straty. Dopiero co nabyty w leasingach, nowoczesny tonaż, nie zawijał nawet do szybko pustoszejących portów w Polsce, wożąc ładunki jedynie między portami Europy Zachodniej i innych kontynentów. Rozpoczął się proces ograniczania działalności. Starsze jednostki sprzedawano za granicę, po cenach złomu. Pozbywano się też niektórych nowszych. Zaznaczył się odpływ kadr oficerskich do armatorów zagranicznych i na ląd. Pod koniec lat 80. XX wieku flota PLO skurczyła się do 97 statków.

Zmiany systemowe w Polsce po 1989 wymusiły głębokie zmiany w PLO, które musiały przejść gruntowną restrukturyzację. Państwo nie interesowało się losami żeglugi. Należało szukać oszczędności. Znacząco ograniczono działalność, zatrudnienie. 29 czerwca 1999 przedsiębiorstwo państwowe PLO zostało przekształcone w spółkę akcyjną. W 1999 wszystkie spółki, wchodzące w skład grupy PLO zatrudniały ok. 3 tys. osób. Obecnie podejmowane są próby ponownego zwiększenia udziału PLO w światowych przewozach morskich.

Działalność[edytuj | edytuj kod]

Obecnie w skład grupy kapitałowej PLO wchodzi 12 spółek-córek, z których 2 są w stanie likwidacji. Najważniejszą spółką jest POL-Levant, której głównym zadaniem jest świadczenie usług o profilu stricte żeglugowym. Zajmuje się ona m.in. utrzymywaniem regularnych połączeń tonażem konwencjonalnym oraz RORO na morzach: Bałtyckim, Północnym oraz Śródziemnym.

Pozostałe spółki PLO zajmują się m.in. organizacją zaopatrzenia statków oraz rekrutacją załóg.

W 1976 Polskie Linie Oceaniczne zostały odznaczone Orderem Sztandaru Pracy I. klasy[1].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

WiktionaryPl nodesc.svg
Zobacz hasło PLO w Wikisłowniku

Przypisy

  1. Dziennik Polski, r. XXXII, nr 165 (10040), s. 1.