Polskie tańce narodowe

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Polskie tańce narodowetańce ludowe, które rozprzestrzeniły się na terenie całej Polski. Mają cechy charakterystyczne dla poszczególnych regionów.

Nazwy i cechy polskich tańców narodowych[edytuj | edytuj kod]

Krakowiak[edytuj | edytuj kod]

– żywy, polski taniec ludowy z okolic Krakowa, zaliczany do polskich tańców narodowych, w metrum 2/4 i w charakterystycznym, synkopowanym rytmie. Nazwa tańca pochodzi z XVIII wieku i odnosiła się do grupy tańców posiadających własne lokalne nazwy: mijany, dreptany, ścigany, skalmierzak, przebiegany.

Polonez[edytuj | edytuj kod]

[fr. Polonaise – polski] nazywany pierwotnie chodzonym. Jest polskim tańcem dworskim, choć jego korzenie tkwią w muzyce ludowej. Cechy: Dostojny, raczej powolny, akcent na raz, metrum 3/4.

Mazur[edytuj | edytuj kod]

pochodzi z Mazowsza. Cechy: tempo szybkie, akcentowane podskoki, żywy, "siarczysty". Metrum 3/4 lub 3/8, dużo rytmów punktowanych, akcenty często na słabych częściach taktów.

Oberek[edytuj | edytuj kod]

zwany też obertasem, najszybszy z tańców narodowych. Cechy: Bardzo szybki, w drobnych wartościach rytmicznych, wesoły, żywy, metrum 3/8. Akcenty podobne jak w mazurze.

Kujawiak[edytuj | edytuj kod]

pochodzi z Kujaw. Cechy: Powolny, metrum 3/4. Najwolniejszy z tańców narodowych.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]