Pomocnicza Służba Kobiet

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Pestki w Palestynie (1943)
Tablica upamiętniająca szkołę PSK w Nazarecie

Pomocnicza Służba Kobiet (PSK, Pestki), ang. Women's Auxiliary Service – polska pomocnicza formacja wojskowa działająca podczas II wojny światowej. Powstawała pod koniec 1941 z inicjatywy gen. Władysława Andersa, podczas tworzenia Polskich Sił Zbrojnych na terenie Związku Sowieckiego.

Do zadań kobiet służących w PSK należało: opatrywanie rannych, obsługa szpitali i kuchni, praca w szkołach dla sierot wojennych. Pracowały również jako sekretarki w sztabach i świetliczanki[1]. W momencie najwyższej liczebności w szeregach PSK służyło ok. 7 tysięcy ochotniczek.

W 1944 kobiety działające w oddziałach PSK zostały przeniesione do 2 Korpusu Polskiego we Włoszech. W lipcu 1944 Minister Obrony Narodowej zarządził zmianę struktury organizacyjnej PSK, w wyniku czego formację podzielono na trzy części: Pomocniczą Wojskową Służbę Kobiet (PWSK), Pomocniczą Lotniczą Służbę Kobiet (PLSK) i Pomocniczą Morską Służbę Kobiet (PMSK).

Jednocześnie zarządzenie powoływało Komendę Główną PWSK (wraz z powołaniem Komendantki Głównej PWSK, PLSK, PMSK) oraz Inspektorek przy dowództwach korpusów i wojsk. Oficerowie PSK mianowani byli przez Prezydenta RP. Zniesiono także funkcyjność stopni w PSK, dokonując ujednolicenia ze stopniami obowiązującymi w całym Wojsku Polskim.

Za udział w walkach ochotniczkom PSK przyznano[1]: 13 Krzyży Walecznych, 2 Złote Krzyże Zasługi, 74 Srebrne Krzyże Zasługi, 154 Brązowe Krzyże Zasługi. Za udział w kampanii norweskiej w 1940 roku Krzyże Walecznych otrzymały: dr Jadwiga Zielińska i Stefania Gorczyńska, a za udział w kampanii francuskiej trzy kobiety — ochotniczki: Aniela Palędzka, Helena Bogusławska i Ludwika Niemcówna.

Od października 1943 PSK wydawało czasopismo „Ochotniczka[2]. W marcu 1946 rozwiązano PSK.

Ochotniczki PSK[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Witold Biegański: Polskie Siły Zbrojne na Zachodzie. s. 69-70.
  2. Jerzy Święch: Literatura polska w latach II wojny. Wyd. VI - 2 dodruk. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2010, s. 316, seria: Wielka Historia Literatury Polskiej. ISBN 978-83-01-13852-3.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Witold Biegański: Polskie Siły Zbrojne na Zachodzie. Warszawa: Krajowa Agencja Wydawnicza, 1990, s. 69. ISBN 83-03-02923-1.
  • Pomocnicza Służba Kobiet w Polskich Siłach Zbrojnych na Zachodzie 1939-1945. Red. A. Dzierżek, Zofia Galczewska, Irena Horbaczewska, Halina Poliszewska. Wstęp Ryszard Kaczorowski. Koło Kobiet Żołnierzy PSZ w Wielkiej Brytanii Londyn 1995. ISBN 1-872286-23-2.
  • Maćkowska Maria: Pomocnicza Służba Kobiet w Polskich Siłach Zbrojnych, Londyn 1990.
  • Bobińska A.: Pomocnicza Wojskowa Służba Kobiet 2 Korpusu 1941-1945, Londyn 1999.