Pomona (bogini)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Pomona, Nicolas Fouché, ok. 1700.
Wertumnus i Pomona, Jean Ranc

Pomona – nimfa etruska, włączona następnie do wierzeń rzymskich jako bogini sadów, ogrodów i drzew owocowych. Przypisywano jej liczne miłostki z bóstwami polnymi i leśnymi, m.in. z Sylwanem, Pikusem i Wertumnusem[1].

Według Metamorfoz Owidiusza odrzuciła zaloty satyrów Sylena i Priapa i została żoną etruskiego boga Wertumnusa, który w przebraniu starej kobiety skłonił ją do małżeństwa.

W Rzymie miała swojego kapłana, a w drodze z Rzymu do Ostii posiadała swój święty gaj[2].

W sztuce przedstawiana z rogiem obfitości, bądź siedząca na koszu pełnym owoców i kwiatów.

Przypisy

  1. Joël Schmidt: Słownik mitologii greckiej i rzymskiej. Katowice: Książnica, 1996, s. 254-255. ISBN 83-7132-266-6.
  2. Aleksander Krawczuk: Mitologia starożytnej Italii. Warszawa: Wydawnictwa Artystyczne i Filmowe, 1984, s. 200. ISBN 83-221-0119-8.