Poonsawat Kratingdaenggym
|
|||
 |
|||
| Data i miejsce urodzenia | 20 listopada 1980 Sakon Nakhon |
||
| Obywatelstwo |  Tajlandia |
||
| Styl walki | praworęczny | ||
| Kategoria wagowa | junior piórkowa | ||
| Bilans walk zawodowych | |||
| Liczba walk | 41 | ||
| Zwycięstwa | 40 | ||
| Przez nokauty | 28 | ||
| Porażki | 1 | ||
| Remisy | 0 | ||
| Nieodbyte | 0 | ||
Poonsawat Kratingdaenggym (ur. 20 listopada 1980 w Sakon Nakhon) – tajski bokser, były zawodowy mistrz świata organizacji WBA w kategorii junior piórkowej (do 122 funtów).
Zawodową karierę rozpoczął w czerwcu 2001 roku. 31 sierpnia 2005 roku, w swojej dwudziestej trzeciej walce, pokonał po niejednogłośnej decyzji sędziów późniejszego mistrza świata WBA w kategorii junior piórkowej, Ricardo Cordobę[1]. Stawką pojedynku był tytuł tymczasowego mistrza świata WBA w kategorii koguciej. Niecałe cztery miesiące później pokonał na punkty mistrza WBA w czterech różnych kategoriach wagowych (od słomkowej do junior koguciej), Leo Gameza[2]. Była to ostatnia walka Gameza w karierze.
15 lipca 2006 roku zmierzył się z pełnoprawnym mistrzem świata WBA, Wołodymyrem Sydorenką. Taj przegrał pojedynek jednogłośnie na punkty[3].
Po tej porażce stoczył osiem zwycięskich pojedynków ze słabszymi pięściarzami, a w marcu 2008 roku, w walce eliminacyjnej WBA w kategorii junior piórkowej, pokonał przez techniczny nokaut w jedenastej rundzie Somsaka Sithchatchawala[4]. Po czterech kolejnych zwycięskich walkach z mniej znanymi bokserami zmierzył się w walce o tytuł tymczasowego mistrza świata WBA z Rafaelem Hernandezem. Walka odbyła się w kwietniu 2009 roku, a Taj wygrał ją przez techniczny nokaut w dziewiątej rundzie[5].
Zwycięstwo to utorowało mu drogę do walki o tytuł pełnoprawnego mistrza świata federacji WBA. 26 września 2009 roku W Dublinie doszło do pojedynku Kratingdaenggyma z Bernardem Dunnem, ówczesnym mistrzem WBA. Taj znokautował Irlandczyka już w trzeciej rundzie i odebrał mu pas mistrzowski[6]. Dunne po walce został umieszczony w szpitalu na obserwacji, jednak lekarze nie stwierdzili u niego żadnych dolegliwości zdrowotnych[7].
W pierwszej obronie swojego tytułu wygrał decyzją większości na punkty z Satoshi Hosono[8].
Przypisy
- ↑ Boxing Encyclopedia (ang.). [dostęp 2009-10-03].
- ↑ Boxing Encyclopedia (ang.). [dostęp 2009-10-03].
- ↑ Felix Sturm – Javier Castillejo: Is Sturm a Limited Fighter? (ang.). EastSideBoxing.com, 17.06.2006. [dostęp 2009-10-03].
- ↑ Poonsawat wins in the 11th round (ang.). MuayMag.com, 01.04.2008. [dostęp 2009-10-03].
- ↑ Scott Mallon: Kratingdaenggym stops Hernandez! (ang.). Fightnews.com, 30.04.2009. [dostęp 2009-10-03].
- ↑ Poonsawat new WBA champion (ang.). Fightnews.com, 26.09.2009. [dostęp 2009-10-03].
- ↑ Bernard Dunne Update (ang.). Fightnews.com, 27.09.2009. [dostęp 2009-10-03].
- ↑ Joe Koizumi: Full Report: Poonsawat-Hosono (ang.). Fightnews.com, 11.01.2010. [dostęp 2010-02-13].
