Popołudnie fauna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ilustracja z programu baletu, Léon Bakst

.

Popołudnie fauna (fr.Prélude à l'après-midi d'un faune) - balet, choreograficzny obraz w 1 akcie. Prapremiera odbyła się 29 maja 1912 w Théâtre du Châtelet w Paryżu, wystawniana przez zespół baletowy Ballets Russes. W Polsce w poznańskim Teatrze Wielkim z udziałem zespołu J. Cieplińskiego.

Libretto i choreografię stworzył Wacław Niżyński, scenografię Léon Bakst, muzykę Claude Debussy. Występują w nim Faun i Nimfy. Balet był inspirowany powieścią L'après-midi d'un faune (1865 1887) napisaną przez Stéphane Mallarmé.

Balet opowiada historię fauna, który spotyka igrające nimfy. Stworzenia te, były bardzo piękne, więc faun zapragnął bawić się razem z nimi. Z początku boją się go i uciekają. Jedna z nich, najmniej wstydliwa, powraca do niego i podaje mu nieśmiało rękę. Gdy tylko to zrobi przestraszona ucieka, gubiąc swoją chustę. Zmartwiony i zawiedziony faun zatrzymuję jedyny ślad obiektu swoich westchnień, wyobrażając sobie piękną nimfę.

Sztuka wzbudziła niemałe kontrowersje spowodowane scenami przedstawiającymi uniesienie miłosne fauna pod koniec baletu.[1] Gaston Calmette, redaktor Le Figaro stanowczo krytykował choreografię z powodów moralnych, zaś Auguste Rodin miał zupełnie odmienne zdanie. Amerykańska premiera 17 stycznia 1916 roku, również spotkała się z krytyką The Catholic Theatre Movement. Zadecydowano, że zakończenie powinno zostać zmienione, na bardziej neutralne, w rezultacie powstały dwie wersje baletu.

Przypisy

  1. Robert, Grace. 2005. The Borzoi Book of Ballet. Kessinger Publishing