Popowo Stare

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Popowo Stare
Państwo  Polska
Województwo wielkopolskie
Powiat wolsztyński
Gmina Przemęt
Strefa numeracyjna (+48) 65
Kod pocztowy 64-234
Tablice rejestracyjne PWL
SIMC 0375651
Położenie na mapie województwa wielkopolskiego
Mapa lokalizacyjna województwa wielkopolskiego
Popowo Stare
Popowo Stare
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Popowo Stare
Popowo Stare
Ziemia 52°01′N 16°27′E/52,016667 16,450000

Popowo Starewieś w Polsce położona w województwie wielkopolskim, w powiecie wolsztyńskim, w gminie Przemęt.

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa leszczyńskiego.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Wzmiankowana była po raz pierwszy w 1361 r. Pierwotnie należała do Popowskich, później do Rozdrażewskich, Jeziorkowskich i Gawrońskich. Być może w średniowieczu była to siedziba rycerska, po której pozostały relikty fosy. W początkach XVIII w. wieś należała do Rogalińskich, którzy mieli tu dwór kryty strzechą, a od poł. XVIII w. majątek należał do Szołdrskich z Czempinia. Popowo było wówczas miejscem zjazdów szlacheckich, związanych z działalnością patriotyczną. W 1832 r. ukrywał się tu gen. Klemens Kołaczkowski, jeden z przywódców powstania listopadowego. Być może w tym czasie gościł tu także Adam Mickiewicz. W 2 poł. XIX w. Popowo przeszło w ręce niemieckie. W tym czasie zwane było Popowem Niemieckim. W 1890 r. wykupił je Franciszek Ksawery Speichert. Od 1936 r. wieś była w posiadaniu rodziny Łanieckich, którzy sprzedali dwór wraz z gospodarstwem i gorzelnią w latach 70. do PGR Stare Bojanowo.

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

  • Wznoszący się w południowo-wschodniej części wsi późnobarokowy dwór Szołdrskich z lat 1775–1785, parterowy z piętrową częścią środkową mieszczącą wielką salę balową. Jego twórcą jest architekt Ignacy Graff. Wewnątrz zachowały się oryginalne dekoracje sztukatorskie. Pałac obecnie przeżywa ponownie czasy świetności organizując liczne imprezy kulturalne i okolicznościowe w doskonale odtworzonych wnętrzach. Przy północnej ścianie dworu rośnie pomnikowa grupa pięciu cisów, a od wschodu oddziela pozostałość dawnej fosy.
  • Park rozciągający się przy dworze o założeniu krajobrazowym z końca XIX w. (4,00 ha), z różnorodnym drzewostanem i wieloma pomnikami przyrody, z których najgrubszym jest rosnący na północnym skraju dąb o obwodzie 640 cm. Z przodu reprezentacyjny podjazd w kształcie elipsy i brama z XIX w.
  • Gorzelnia, murowana, 1901 r.
  • Dom pofolwarczny, murowany, 1859 r.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]