Pora umierać

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Pora umierać
Gatunek dramat
Data premiery Ziemia 19 października 2007
Kraj produkcji  Polska
Język polski
Czas trwania 104 minut
Reżyseria Dorota Kędzierzawska
Scenariusz Dorota Kędzierzawska
Główne role Danuta Szaflarska
Krzysztof Globisz
Muzyka Włodzimierz Pawlik
Zdjęcia Arthur Reinhart
Scenografia Albina Barańska
Arthur Reinhart
Kostiumy Katarzyna Morawska
Montaż Arthur Reinhart
Dorota Kędzierzawska
Dystrybucja Polska Gutek Film

Pora umieraćpolski dramat filmowy z 2007 roku w reżyserii Doroty Kędzierzawskiej. Film był kręcony od 16 maja do 23 czerwca 2006 w Otwocku.

Fabuła[edytuj | edytuj kod]

Bohaterka filmu, sędziwa pani Aniela, mieszka z ukochaną suczką Filą w przedwojennej, mocno już nadgryzionej zębem czasu drewnianej willi pod Warszawą, utrzymanej w stylu falenicko - otwockim. Po latach dzielenia obszernego lokum z licznymi, dokwaterowanymi jej lokatorami, wreszcie pozbywa się ostatniego z nich. Znów może się poczuć naprawdę u siebie. Z satysfakcją i dumą właścicielki przechadza się po opustoszałych pomieszczeniach, wierzy, że teraz zacznie nowy etap w życiu. Ale syn Witek, który odwiedza ją od czasu do czasu z wnuczką, otyłą 8 - latką w okularach, nie zamierza spełniać matczynych marzeń o zamieszkaniu z nią z powrotem w rodzinnym domu. Nie ma na to również ochoty ani jego żona Marzenka, która nigdy nie była z teściową w najlepszych stosunkach, ani wnuczka, bardziej zainteresowana otrzymaniem w prezencie babcinego pierścionka niż mieszkaniem w nieciekawym dla niej miejscu. Na domiar złego, staruszkę nachodzą wysłannicy jej nowobogackiego sąsiada, który chętnie odkupiłby atrakcyjną działkę, a drewnianą ruderę po prostu rozebrał, żeby nie zasłaniała mu widoku. Dla Anieli jednak ten dom ma przede wszystkim wartość sentymentalną i nie wyobraża sobie jego sprzedaży: to przecież jej młodość, życie rodzinne, rozliczne pamiątki i wspomnienia. Każdy kąt, każdy sprzęt ma tutaj swoją historię, która jest także jej historią. Staruszka liczy więc, że syn przynajmniej wyperswaduje sąsiadowi próby wywierania na nią nacisków. Zamiast tego odkrywa jednak, że Witek potajemnie, późnym wieczorem, odwiedził wraz z żoną sąsiada, i że to właśnie on, a nie synowa, usiłuje dogadać się z "wrogiem" za plecami matki. Wzburzona nielojalnością i zdradą syna Aniela dochodzi do wniosku, że w takiej sytuacji pora umierać. Odwołuje telefonicznie dalsze wizyty syna, zakrywa kirem lustra, zatrzymuje stary zegar, wkłada czarną suknię, zapala świecę i z różańcem w rękach układa się na łóżku, by czekać na śmierć. Szybko jednak zmienia zdanie. Postanawia działać, biorąc sprawy w swoje ręce.

Obsada[edytuj | edytuj kod]

Nagrody[edytuj | edytuj kod]

32. Festiwal Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni:

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]