Poradlne

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Poradlne, podatek poradlny – w dawnej Polsce danina prawa książęcego zależna od rozmiarów ziemi uprawnej, od XIV wieku łanowe, w 1629 zastąpiona przez podymne.

Stały podatek od dóbr ziemskich wprowadzony przez Kazimierza Wielkiego, w wysokości 12 groszy w dobrach rycerskich oraz 24 groszy w dobrach klasztornych.

Na mocy przywileju koszyckiego z 1374 roku podatek poradlny zmniejszono z 12 do 2 groszy z łana. Można to odebrać jako bardzo wczesną zapowiedź upadku fiskalnego Korony.

"Poradlne" to także dziesięcina na rzecz Kościoła w naturze w wysokości 12 miar zboża (tzw. "małdrat", zob. Miary pruskie i niemieckie), zwykle po 4 miary pszenicy, żyta i owsa, lub w pieniądzach[1]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Juliusz Bardach, Gerard Labuda, Rozwój gospodarki towarowej na wsi i w mieście, w: Historia Polski, opr. Tadeusz Manteuffel, PWN Warszawa 1960, s.373