Port-au-Prince (statek)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy korsarskiego okrętu. Zobacz też: Port-au-Princestolica Haiti.
Port-au-Prince
Typ żaglowiec
Historia
Wodowanie przed 1805
 Marine nationale
Wejście do służby przed 1805
 Royal Navy
Wejście do służby luty 1805
Wycofanie ze służby 29 listopada 1806
Los okrętu zatopiony
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność 500 ton
Materiał kadłuba drewno
Napęd
żaglowy (ożaglowanie łacińskie)
Uzbrojenie
24 działa dwunasto- i dziewięciofuntowe
8 dwunastofuntowych karonad (na rufie)
Załoga 96

Port–au–Princeżaglowiec, początkowo francuski okręt wojenny, następnie brytyjski okręt korsarski.

Dzieje[edytuj | edytuj kod]

Okręt wszedł do służby przed 1805. Swoją służbę pod banderą francuską zakończył w Port-au-Prince na Haiti. Tam został zdobyty przez Brytyjczyków i wysłany do Londynu. Na początku 1805 lokalny armator Robert Bent wykupił okręt od Royal Navy. Zdecydował się też – licząc na spore zyski – uczynić z niego okręt korsarski. Bent skaptował kapitana Ducka, który wraz z 95 żeglarzami, 12 lutego 1805 wyruszył z Gravesend w kierunku hiszpańskich posiadłości w Nowym Świecie.

Duck i jego załoga mieli przede wszystkim napadać na Hiszpanów i przejąć jak najwięcej bogactw; w razie nie możności realizacji tego celu, mieli rozpocząć połów wielorybów na Pacyfiku. Port–au–Prince pomyślnie zrealizował główne zadanie, zdobywając cenne przedmioty ze złota i srebra na kilku hiszpańskich jednostkach. Kpt. Duck jednak postanowił jeszcze wyruszyć na połów wielorybniczy. 29 listopada 1806 wypełniony kosztownościami okręt, rzucił kotwicę u wybrzeża wyspy Lifuka (Archipelag Ha'apai, Tonga). Wiadomo, że 19 członków załogi zdezerterowało przed dotarciem na wyspę.

Z nieznanych powodów, lokalny władca Finau Ulukalali II, zaatakował Brytyjczyków. Zaskoczeni korsarze ponieśli klęskę: kpt. Duck i trzydziestu pięciu członków załogi zginęło. Satek został zajęty przez wojowników, ograbiony z co cenniejszych rzeczy (dla Polinezyjczyków): dział, prochu i amunicji. Skarb zaś zatopiono wraz ze statkiem, gdyż dla tubylców nie przedstawiał żadnej wartości.

Do Europy udało się powrócić po czterech latach m.in. Williamowi Marinerowi, który opisał wyprawę w swoim dzienniku a także wydał wraz z Johnem Martinem książkę Account of the natives of the Tonga Islands (Relacja o tubylcach z Wysp Tonga).

W sierpniu 2012 grupa nurków odkryła wrak, który prawdopodobnie jest pozostałością po Port–au–Prince.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Byron Kenneth W., Treasure Ships and Tropic Isles, East Malvern 1985;
  • Mariner William, Martin John, Account of the natives of the Tonga Islands, t. 1-2, London 1817-1818;
  • Tonga: skarb korsarzy [w:] "Polska. The Times: Dziennik Zachodni" z 10 sierpnia 2012, s. 17.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]