Port lotniczy Seul-Inczhon

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Incheon International Airport
인천국제공항
Port lotniczy Seul-Inczhon
Widok z powietrza na port lotniczy Inczhon
Widok z powietrza na port lotniczy Inczhon
Państwo  Korea Południowa
Miejscowość Inczhon
Typ cywilne
Kod IATA ICN
Kod ICAO RKSI
Wysokość 7 m n.p.m.
Statystyki ruchu (2013), źródło
Liczba pasażerów 45 295 207
Cargo 2 662 226 t
Liczba operacji 295 204
Drogi startowe
Położenie na mapie Korei Południowej
Mapa lokalizacyjna Korei Południowej
ICN
ICN
Ziemia 37°27′48″N 126°26′24″E/37,463333 126,440000Na mapach: 37°27′48″N 126°26′24″E/37,463333 126,440000
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Strona internetowa

Port lotniczy Seul-Inczhon (ang.: Incheon International Airport, kor.: 인천국제공항, kod IATA: ICN, kod ICAO: RKSI) – główne międzynarodowe lotnisko Korei Południowej, położone na wyspie opodal miasta Inczhon, 52 km na zachód od Seulu. Jest największym portem lotniczym kraju i jednym z najruchliwszych portów przesiadkowych Azji. W 2005 obsłużył około 30 mln pasażerów.

Port lotniczy Inczhon przejął rolę międzynarodowego portu Korei Południowej od portu lotniczego Seul-Gimpo, z którym jest połączony specjalnie wybudowaną autostradą. Natomiast, port lotniczy Gimpo obecnie pełni rolę lotniska krajowego i czteroliniowego połączenia z portem lotniczym Tokio-Haneda w Japonii.

Seul-Inczhon posiada pole golfowe, spa, prywatne pokoje do spania, lodowisko, kasyno, ogrody (zadaszone), oraz Muzeum Kultury Korei.

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Port lotniczy Seul-Inczhon znajduje się na zachód od Inch'ŏn, na wyspie Yeongjong-Yongyu na zachodnim wybrzeżu. W przeszłości istniały dwie odrębne wyspy Yeongjong i Yongyu ale zostały połączone. Obie wyspy były częścią miasta Inch'ŏn.

Jest połączony z lądem przez Incheon International Airport Expressway (Autostrada 130), z którym jej częścią jest most Yeongjong. Autostrada również łączy Port lotniczy Seul-Gimpo, który obsługuje połączenia krajowe. Lotnisko jest obsługiwane przez często kursujące autobusy ze wszystkich części Korei Południowej, jak również przez tradycyjne usługi promowe pomiędzy Yeongjong oraz Inch'ŏn. Limuzyny z lotniska są dotępne przez całą dobę do Seulu i Inch'ŏn.

Port lotniczy Seul-Inczhon jest połączony koleją z Portem lotniczym Seul-Gimpo oraz metrem liniami 5 i 9, które zostały otwarte 23 marca 2007. i rozbudowane w grudniu 2010 r. łącząc lotnisko z liniami 2, 4 i 6 .

Port lotniczy otrzymał nagrodę Best in Service Award in Class na 1. Międzynarodowej Konferencji na temat jakość produktów i usług lotnisk przez IATA i Airports Council International (ACI), i został sklasyfikowany na miejscu drugim w rankingu Najlepsze lotniska na świecie, za Portem lotniczym Hongkong, a przed Portem lotniczym Singapur-Changi[1].

Terminal na lotnisku ma 74 bramek, 44 w terminalu głównym i 30 w Pirsie A.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Położenie lotniska

Po Igrzyskach Olimpijskich w Seulu w 1988 roku, międzynarodowy ruchu lotniczy do Korei wzrósł w niesamowitym tempie. Szczególnie w latach 90 XX wieku, okazało się, że Port lotniczy Gimpo nie nadąża za wzrostem ruchu lotniczego. W związku z tym, aby odciążyć Port lotniczy Gimpo, a także wybudować nowy port lotniczy, który może stać się centrum ruchu lotniczego w regionie, budowę lotniska rozpoczęto w listopadzie 1992 roku. Lotnisko zostało zbudowane na melioracji między wyspami Yeongjong i Youngyu. Budowa trwała osiem lat, a kolejne sześć miesięcy trwały testy. Port lotniczy został oficjalnie otwarty w marcu 2001 roku.

Po pierwszy otwarciu lotnisko, było wiele problemów, większość z nich tyczyło się systemów obsługi bagażu. W rzeczywistości problem ten został odkryty w fazie testów, ale nie został naprawiony. W rezultacie, przez miesiąc po otwarciu lotniska, system miał być operowany w trybie półautomatycznym. Niemniej jednak, większość problemów zostało rozwiązanych w ciągu miesiąca, a lotnisko działało już normalnie.

Po atakach z 11 września 2001, system bezpieczeństwa portu lotniczego został zmodernizowany, jak również wyposażenie medyczne w związku z różnymi epidemiami występującymi w krajach sąsiednich.

Ze względu na pozytywną reakcję w kierunku lotniska, jego ruch lotniczy wzrósł znacząco. Na początku 2002, okazało się, że lotnisko będzie przepełnione w roku 2006. W rezultacie w lutym 2002 r, została rozpoczęta budowa drugiego etapu. Pierwotnie budowa miała się zakończyć do grudnia 2008. Jednak ze względu na Igrzyska Olimpijskie w Pekinie w 2008 r., harmonogram budowy został zmodyfikowany w celu umożliwienia ukończenia budowy w lipcu 2008 roku.

W dalszej rozbudowie, Inch'ŏn i główna koreańsa firma logistyczna (spółka zależna od Korean Air) Hanjin Corporation podpisały umowę w dniu 10 stycznia 2008 r. dotyczącą zbudowania dziewięciopiętrowego szpitala w pobliżu lotniska. Po zakończeniu budowy w 2011, Yeongjong Medical Centre ma służyć okolicznym mieszkańcom i 30 000 krajowych i zagranicznych turystów, którzy przybywają na leczenie do Korei[2].

Etapy budowy[edytuj | edytuj kod]

Faza pierwsza[edytuj | edytuj kod]

W fazie 1, port lotniczy miał pojemność 30 milionów pasażerów rocznie i 1,7 miliona ton towarów rocznie. W tej fazie wybudowano terminal pasażerski o powierzchni użytkowej 496 000 metrów kwadratowych, dwa równoległe pasy startowe, wieżę kontrolną, budynek administracyjny, centrum transportu, i zintegrowanego centrum operacji, trzy terminale cargo, międzynarodowe centrum biznesowe, oraz budynek rządowy.

Nowy budynek satelitarny w trakcie budowy

Faza druga[edytuj | edytuj kod]

Faza 2 budowy rozpoczęła się w 2002 r. i pierwotnie miała się zakończyć w grudniu 2008 roku. Jednakże, próbując ukończenie rozbudowy lotniska przed Igrzyskami Olimpijskimi w 2008 w Pekinie, które miały miejsce w sierpniu 2008 r., harmonogram został zmodyfikowany i Faza 2 budowa została zakończona w dniu 20 czerwca 2008 roku. W tej fazie budowy, wybudowano trzeci pas startowy o długoci 4000 metrów oraz 13-hektarowy teren terminalu cargo. Wybudowano tunel o długości 870 metrów (2850 stóp) oraz pociąg wahadłowy pomiędzy terminalami.[3]

Po zakończeniu, port lotniczy ma roczną zdolność 410 000 operacji 44 000 000 pasażerów, a prawie 4,5 milionów ton ładunków.

Faza trzecia[edytuj | edytuj kod]

Planuje się zainwestować około 4 trylionów wonów do 2015 r. Rząd Korei Południowej planuje dodanie drugiego terminalu pasażerskiego w północnej części lotniska i rozbudowę obecnego terminalu cargo i innej infrastruktury. Terminale będą połączone ze sobą po przez podziemną kolejkę, która obecnie łączy pierwszy terminal i pirs. Po zakończeniu, port lotniczy będzie w stanie obsłużyć 62 mln pasażerów i 5,8 mln ton ładunków rocznie, w porównaniu z obecną wydajność 44 milionów pasażerów i 4,5 mln ton. Budowa rozpocznie się w 2011 r. a jej zakończenie przewiduje do 2015 roku. Plany ekspansji obejmują również dodanie hangarów do samolotów i rozszerzenie linii kolejowej do centrum Seulu.[4]

Faza czwarta[edytuj | edytuj kod]

Szacuje się, że ostateczna rozbudowa lotniska zakończy się w 2020. Po zakończeniu, lotniska będzie miało dwa terminale pasażerskie, cztery satelitarne pirst, 128 bramek i pięć pasów równoległych (jeden wyłącznie dla lotów towarowych). Będzie w stanie obsłużyć 100 mln pasażerów oraz 7 mln ton ładunków rocznie. Lotnisko ma się przekształcić w jeden z dziesięciu najbardziej ruchliwych lotniska na świecie do roku 2020.

Linie lotnicze i połączenia[edytuj | edytuj kod]

Terminal A[edytuj | edytuj kod]

Terminal Głowny[edytuj | edytuj kod]

  • Asiana (Ałmaty, Asahikawa, Bangkok-Suvarnabhumi, Pekin-Capital, Pusan, Cebu, Changchun, Changsha, Chengdu, Chicago-O'Hare, Clark, Dalian, Delhi, Frankfurt, Fukuoka, Fukushima, Kanton, Guilin, Hangzhou, Hanoi, Harbin, Hiroshima, Ho Chi Minh, Hongkong, Ibaraki, Stambuł-Atatürk, Jeju, Chabarowsk, Kota Kinabalu, Kumamoto, Londyn-Heathrow, Los Angeles, Manila, Matsuyama, Miyazaki, Nagoja-Centrair, Naha, Nanchang, Nankin, Nowy Jork-JFK, Okinawa, Osaka-Kansai, Palau, Paryż-Charles de Gaulle, Phnom Penh, Phuket, Qingdao, Saipan, San Francisco, Seattle/Tacoma, Sendai, Szanghaj-Pudong, Shenzhen, Shizuoka, Siem Reap, Singapur, Sydney, Tajpej-Taoyuan, Takamatsu, Taszkent, Tiencin, Tokio-Haneda [sezonowo], Tokio-Narita, Toyama, Weihai, Xi’an, Yanji, Yantai, Yonago, Jużnosachalińsk)
  • Delta Air Lines (Detroit, Tokio-Narita)
  • Jeju Air (Bangkok-Suvarnabhumi, Cebu, Hongkong, Jeju, Kitakyushu, Manila, Nagoja-Centrair, Osaka-Kansai, Phuket [sezonowo], Tokio-Narita [sezonowo])
  • Jin Air (Bangkok-Suvarnabhumi, Clark, Guam, Kitakyushu, Macau, Miyazaki, Osaka-Kansai, Sapporo-Chitose, Saga, Taizhong, U-Tapao)
  • Korean Air (Akita, Amsterdam, Aomori, Atlanta, Auckland, Bangkok-Suvarnabhumi, Pekin-Capital, Brisbane, Pusan, Kair [od 26 kwietnia], Cebu, Changsha, Chiang Mai, Chicago-O'Hare, Taegu, Dalian, Dallas/Fort Worth, Denpasar/Bali, Dubaj, Frankfurt, Fukuoka, Guam, Kanton, Hakodate, Hanoi, Ho Chi Minh, Hongkong, Honolulu, Stambuł-Atatürk, Dżakarta-Soekarno-Hatta, Irkuck [sezonowo], Jinan, Kagoshima, Katmandu, Komatsu, Kota Kinabalu, Kuala Lumpur, Kunming, Las Vegas, Londyn-Heathrow, Los Angeles, Madryt, Manila, Melbourne, Mediolan-Malpensa, Moskwa-Szeremietiewo, Bombaj, Nadi, Nagasaki, Nagoja-Centrair, Nowy Jork-JFK, Niigata, Oita, Okayama, Osaka-Kansai, Paryż-Charles de Gaulle, Petersburg [sezonowo], Phnom Penh, Phuket, Praga, Qingdao, Rzym-Fiumicino, San Francisco, São Paulo-Guarulhos, Sapporo-Chitose, Seattle/Tacoma, Szanghaj-Pudong, Shenyang, Shenzhen, Shizuoka, Siem Reap, Singapur, Sydney, Tajpej-Taoyuan, Taszkent, Tel Awiw, Tiencin, Tokio-Haneda [sezonowo], Tokio-Narita, Toronto-Pearson, Ułan Bator, Vancouver, Wiedeń, Władywostok, Waszyngton-Dulles, Weihai, Wuhan, Xi’an, Xiamen, Yanji, Zhengzhou, Zurych)

Cargo[edytuj | edytuj kod]

Transport[edytuj | edytuj kod]

Kolej[edytuj | edytuj kod]

Stacja kolejowa pociągu AREX znajduje się w Centrum Transportowym obok głównego budynku terminalu i umożliwia szybkie połączenie z lotniskiem Gimpo i Seulem. Pociągi AREX mogą się rozpędzać do 120 km/h, prawie dwa razy szybciej niż zwykły pociąg metra. Pasażerowie mają do wyboru szybkie połączenia zatrzymujące się tylko w Inch'ŏn i w Seulu, które trwa 43 minut, ale kursują one tylko co pół godziny lub zatrzymujące się na wszystkich stacjach, z nieco dłuższy czas przejazdu 53 minut, ale kursujące częściej, co sześć minut. Wiele stacji wzdłuż linii AREX połączonych jest ze stacjami metra.

Samochodem[edytuj | edytuj kod]

Lotnisko prowadzi krótko terminowy parking dla 4000 samochodów i długoterminowy parking dla 6000 samochodów. Wahadłowe połączenia łączy długoterminowy parking z terminalem pasażerskim oraz terminalem cargo. Wynajem samochodów znajduje się w pobliżu parkingów długoterminowych. Połączenie na ląd jest możliwe przez Most Yeongjong i autostradę.

Taksówki[edytuj | edytuj kod]

Taksówki są dostępne w trzech różnych kolorach: biały (srebrny lub żółty, pomarańczowy), czarny i pomarańczowy. Taksówki zwykłe (일반 택시; ilban taeksi) są w kolorze białym lub żółtym z kolorowym, plastikowym elementem na dachu samochodu. Taksówki Deluxe (모범 택시; mobeom taeksi) są w kolorze czarnym ze złotem akcentem/paskiem i są droższe niż zwykłe taksówki. Dostępne są także Taksówki międzynarodowe (국제 택시; gukjae taxi), który ma zwrot "Taxis International", napisane na stronie. Taksówki International są rzadkie w Seulu. Są koloru pomarańczowego, w wersji zykłej. Międzynarodowe taksówki posiadają kierowców mówiących po angielsku, japońsku i chińsku. Informacje i rezerwację można znaleźć na http://www.intltaxi.co.kr/.

Prom[edytuj | edytuj kod]

Prom łączy Yeongjong-do z lądem. Jednakże, stacja znajduje się w znacznej odległości od lotniska i alternatywnych środków transportu, należy szukać go po przybyciu na wyspę, aby móc dostać się na lotnisko.

Przypisy