Portret Isabeli Cobos de Porcel

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Portret Isabeli Porcel
Portret Isabeli Porcel
Autor Francisco Goya
Rok wykonania 1804–1806
Technika wykonania olej na płótnie
Rozmiar 82 × 54 cm
Muzeum National Gallery w Londynie

Portret Isabeli Cobos de Porcel[1] (hiszp. Retrato de Isabel Porcel) – obraz olejny hiszpańskiego malarza Francisca Goi przedstawiający hiszpańską arystokratkę[1][2].

Portret przedstawia młodą hiszpańską arystokratkę Isabel Lobo Velasco de Porcel. Isabel urodziła się około 1780 roku w Rondzie, była drugą żoną Antonia Porcela – starszego od niej o 25 lat liberała, którego poznała w Madrycie mając 20 lat. Goya wykonał portrety obojga małżonków, ale podobizna Antonia uległa zniszczeniu w pożarze. Antonio Porcel był przyjacielem Jovellanosa, przez którego poznał mieszkającego w sąsiedztwie Goyę[3].

Obraz przedstawia półpostać młodej kobiety o jasnych włosach i oczach oraz bardzo jasnej cerze. Jest ubrana według hiszpańskiej mody w bladoróżową suknię, białą bluzkę i czarną mantylkę. Pomimo, że jej stój imituje tradycyjny strój ludowy, jakość materiałów i poza nadają jej arystokratycznej elegancji. Jej korpus jest zwrócony lekko w lewo, podczas gdy głowa jest obrócona w prawo. Szczególną uwagę zwraca energia i zdecydowanie zawarte w jej pozie, zwłaszcza w ułożeniu ramion. W ten pozbawiony elementów pejzażu, architektury czy dodatkowych przedmiotów portret wydaje się niezwykle prawdziwy. Oryginalnym elementem portretu jest także spojrzenie kobiety skierowane w lewo, a nie bezpośrednio na widza[3].

Pociągnięcia pędzlem są lekkie, a szczegóły osiągnięte oszczędnymi środkami, dalekimi od drobiazgowego stylu préciosité. Białe koronki kontrastują z czarną mantylką, spod której przebłyskuje również biel jedwabnej bluzki[3].

Zamiarem malarza było namalowanie portretu, który stanowiłby również uniwersalne przedstawienie urody hiszpańskich kobiet. Goya był bardzo zadowolony ze swojego dzieła, dlatego podał je ocenie innych malarzy z Akademii św. Ferdynanda, której sam był członkiem[3].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Francisco Goya. Poznań: Oxford Educational, 2006. ISBN 83-7425-497-1.
  2. Maurice Serullaz: Goya – portrety. Warszawa: Arkady, 1982. ISBN 83-7023-344-9.
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 Valeriano Bozal: Francisco Goya, vida y obra. Madryt: Tf. Editores, 2005. ISBN 84-96209-39-3.