Posadzka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Posadzka – w architekturze, zewnętrzna, wierzchnia, ostatnia warstwa podłogi, będąca jej wykończeniem, często o charakterze dekoracyjnym[1].

Rodzaje posadzek[edytuj | edytuj kod]

  • posadzki bezspoinowe – wykonane z gliny, zaprawy cementowej, gipsowej, wapiennej, magnezjowej albo żywic, wykładzina dywanowa lub z tworzyw sztucznych;
  • posadzki spoinowe – złożone połączonych ze sobą elementów, np. płytek ceramicznych lub płyt kamiennych, desek, paneli podłogowych itp.;
  • posadzki mozaikowe – złożone z wielu, często wielobarwnych, drobnych elementów kamiennych lub ceramicznych (np. mozaika);
  • posadzki żywiczne – złożone z połączenia żywic epoksydowych, poliuretanowych lub metaakrylowych i kruszyw różnego rodzaju. Są zmywalne, szczelne, o wysokiej odporności na ścieranie. Dzięki zastosowaniu barwionych kruszyw granitu, marmuru można uzyskać pełną gamę kolorów.

Posadzka przemysłowa[edytuj | edytuj kod]

Mechaniczna zacieraczka do betonu używana podczas wykonywania np. posadzek przemysłowych

Konstrukcyjny element poziomy budynku. Posadzka w halach produkcyjnych, magazynach narażona jest na wiele różnych obciążeń związanych z:

  • składowaniem na niej materiałów, produktów, czyli obciążenia pośrednie i bezpośrednie;
  • pracą ustawionych na posadzce maszyn (niektóre maszyny ze względu na częstotliwość wysyłania drgań posiadają odrębne, zawsze oddzielone dylatacją fundamenty);
  • jazdą wózków widłowych i innych środków transportu poruszających się w obrębie hali, często przewożących materiały produkty itp.
WiktionaryPl nodesc.svg
Zobacz hasło posadzka w Wikisłowniku

Posadzka przemysłowa cechuje się kowalnością, łatwością wykonania, oryginalnością; dużą odpornością na ścieranie mechaniczne, jest antypoślizgowa, łatwa w utrzymaniu czystości – posadzka epoksydowo-kwarcowa; nie nasiąka wodą, jest odporna na rozpuszczalniki – epoksydowo-kwarcowa samorozlewna; bardzo elastyczna wyposażona w miedzianą siatkę odprowadzającą ładunki elektryczne, odporna na uderzenia – epoksydowo-kwarcowa elektrostatyczna; zabezpiecza przed pyleniem, wsiąkaniem wody i produktów ropopochodnych – epoksydowa cienkowarstwowa od 0,3 mm do max 3 mm. Wszelkie spadki, zagłębienia, zjazdy i podjazdy muszą być uwzględnione konstrukcyjnie na stropie fundamentowym lub międzykondygnacyjnym.

Na posadzki działają ponadto różne czynniki związane z technologią produkcji: temperatura, kwasy, zasady, oleje itp. powodujące albo dodatkowe naprężenia (np. temperatura) albo stanowiące czynnik przyśpieszający zniszczenie posadzki.

Obecnie posadzki przemysłowe najczęściej wykonane są z żelbetu i betonu. Dawniej wykonywane były również z drewnianych kostek, cegły. Jako warstwę ochronną posadzki betonowej lub żelbetowej stosowane są okładziny (czyli posadzki) z płytek ceramicznych, powłoki z żywic chemoodpornych itp. Powłoki i okładziny jednocześnie poprawiają estetykę posadzki.

Przypisy

  1. Witold Szolginia: Architektura. Warszawa: Sigma NOT, 1992, s. 122, 123. ISBN 83-85001-89-1.