Postępowanie przygotowawcze

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Postępowanie przygotowawcze – pierwszy etap postępowania karnego w sprawach o przestępstwa ścigane z oskarżenia publicznego, w sprawach tych jego przeprowadzenie jest obligatoryjne.

Postępowanie to powinno zmierzać przede wszystkim do ustalenia, czy został popełniony czyn zabroniony, a więc czy wypełnia on znamiona określonego typu przestępstwa, a następnie czy stanowi on przestępstwo - a więc czy czyn jest bezprawny, zawiniony i społecznie szkodliwy.

Postępowanie dzieli się na dwa etapy:

  • w sprawie (łac. in rem),
  • przeciwko konkretnej osobie (łac. in personam).

Funkcje postępowania[edytuj | edytuj kod]

Zasadnicze funkcje tego postępowania to:

  • funkcja przygotowawcza - gdzie zbiera się i utrwala materiał dowodowy w celu podjęcia decyzji o zakończeniu postępowania przygotowawczego, i ewentualnego przygotowania aktu oskarżenia. Akt oskarżenia sporządzany na podstawie dowodów zebranych w tym postępowaniu zakreśla granice podmiotowe i przedmiotowe rozprawy sądowej. Dowody te mogą być odtworzone w toku rozprawy. Mimo że postępowanie przygotowawcze prowadzi co do zasady prokurator (lub Policja pod jego nadzorem) to sąd ma także na nie wpływ w drodze czynności sądowych oraz przez możliwość zwrotu sprawy prokuratorowi do uzupełnienia postępowania przygotowawczego,
  • funkcja profilaktyczna - polega na stworzeniu warunków służących zapobieganiu przestępczości (art. 19 k.p.k.)

Formy postępowania[edytuj | edytuj kod]

  • śledztwo - podstawowa forma postępowania przygotowawczego, może je wszczynać wyłącznie prokurator, prokurator może powierzyć Policji przeprowadzenie śledztwa w całości lub w określonym zakresie,
  • dochodzenie - uproszczona forma postępowania przygotowawczego, przepisy dotyczące śledztwa stosuje się odpowiednio do dochodzenia