Pothuau

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Pothau
Pothau
Historia
Stocznia FC de la Méditerranée, La Seyne Francja
Położenie stępki styczeń 1893
Wodowanie 19 września 1895 [1][2]
 Marine nationale
Wejście do służby styczeń 1897
Wycofanie ze służby 3 listopada 1927[2]
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność 5374 t
Długość 113,0 m całkowita
110 m między pionami[3]
Szerokość 15,3 m
Zanurzenie 6,5 m
Prędkość 19 węzłów
Napęd
18 kotłów parowych Belleville
2 maszyny parowe HTE
o mocy 10 000 ihp
Uzbrojenie
2 działa 194 mm L40 (2xI)
10 dział 138,6 mm L45 (10xI)
10 dział 47 mm
8 działek 37 mm
4 wt 450 mm
Opancerzenie
pas burtowy 60-35 mm,
wieże 170-140 mm,
kazamaty 55 mm,
pokład 85-43 mm,
wieża dowodzenia 230 mm
Załoga 459

Pothuaufrancuski krążownik pancerny z końca XIX wieku i I wojny światowej. Okręt nazwano na cześć Louisa Marie Alexis Pothuau. Był jedynym okrętem swojego typu.

Historia[edytuj | edytuj kod]

"Pothuau" stanowił trzeci typ francuskich krążowników pancernych, odmienny od dotychczasowych. W porównaniu z poprzednim typem małych krążowników Amiral Charner był nieco tylko powiększony i lepiej uzbrojony, lecz zmieniono w nim koncepcję opancerzenia. Głównym elementem ochrony stał się pogrubiony wewnętrzny pokład pancerny, natomiast znacząco osłabiono opancerzenie burt, z tej racji określany jest niekiedy wręcz jako krążownik pancernopokładowy[4]. Zmianie uległa też sylwetka, aczkolwiek pozostała charakterystyczna dla wczesnych francuskich krążowników pancernych i pancernopokładowych, przede wszystkim przez formę dziobu w kształcie pługa oraz rozmieszczenie wież artylerii głównej i nadbudówek. Koszt budowy wyniósł 11,2 milionów franków[2].

Opis[edytuj | edytuj kod]

"Pothuau" był ostatnim francuskim krążownikiem pancernym posiadającym charakterystyczny, długi, ostro wygięty dziób w formie pługa (takie dzioby jeszcze przez pewien czas stosowano na krążownikach pancernopokładowych - nie stanowił on wbrew pozorom taranu). Okręt miał konstrukcję gładkopokładową, aczkolwiek przez większość długości okrętu ciągnęła się jednokondygnacyjna nadbudówka, której ściany na śródokręciu stanowiły przedłużenie burt. Burty miały nachylenie ku środkowi okrętu.

Podobnie, jak na wcześniejszych krążownikach, na pokładzie dziobowym, bardzo blisko dziobu była umieszczona wieża działa 194 mm L/45 Mle 1893, a niedaleko za nią nadbudówka dziobowa z wieżą dowodzenia. W odróżnieniu od poprzednich krążowników, okręt miał dalej trzy niskie kominy w równych odstępach. Na pokładzie rufowym znajdowała druga wieża działa 194 mm. Zmieniono w stosunku do poprzedników rozmieszczenie artylerii średniej, a same działa umieszczono o poziom wyżej, na tym samym poziomie, co artyleria główna – nad pokładem górnym, co polepszało warunki prowadzenia ognia. Spośród 10 dział artylerii średniej kalibru 138,6 mm L/45 (model Mle 1891 i Mle 1893), osiem umieszczone było w kazamatach w ścianach nadbudówki (po 4 na burtę, z tego 2 w kierunku dziobu i 2 w kierunku rufy), a dalsze dwa działa z maskami przeciwodłamkowymi umieszczone były na sponsonach na burtach w środku długości okrętu. Uzbrojenie uzupełniały pojedyncze lekkie półautomatyczne armaty kalibru 47 mm (trzyfuntowe) w liczbie 10 i kalibru 37 mm w liczbie 8 oraz 4 nadwodne wyrzutnie torped. Okręt miał dwa palowe maszty.

Opancerzenie kadłuba obejmowało burtowy pas pancerny o grubości do 60 mm, sięgający 1,5 m poniżej i 2,5 m powyżej linii wodnej oraz wewnętrzny wypukły pokład pancerny o grubości 85 mm na bocznych skosach i 43 mm na powierzchni poziomej[5]. Wieże dział miały pancerz 170-140 mm, a kazamaty 55 mm[1]. Najgrubszy pancerz 230 mm miała wieża dowodzenia. Pancerz był wykonany ze stali niklowej (na poprzednich krążownikach pancernych ze zwykłej stali)[4].

Krążownik wyposażony był w 18 kotłów parowych Belleville opalanych węglem i dwie maszyny parowe potrójnego rozprężania (z tłokami pionowymi). Zapas węgla maksymalnie 640 ton.

Służba[edytuj | edytuj kod]

Tuż przed I wojną światową "Pothuau" pełnił rolę okrętu szkolnego. Wziął udział w I wojnie światowej, działając początkowo na Morzu Śródziemnym. Brał udział w operacji desantu w Kamerunie. W latach 1916-1917 wzmacniał obronę Kanału Sueskiego i operował na Morzu Czerwonym. Przeszedł remont w Sajgonie, po czym we Francji został dostosowany do roli statku-bazy balonów. Po wojnie w 1919 ponownie pełnił rolę okrętu szkolnego (wieże artylerii głównej zamieniono mu wówczas na armaty przeciwlotnicze)[1]. Z listy floty skreślony 3 listopada 1927 roku[2].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 S. Bałakin, op.cit.
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 Robert Gardiner (red.), Conway's All the World's Fighting Ships: 1906-1921. Annapolis: US Naval Institute Press, 1985, ISBN 0-87021-907-3, s. 192
  3. Długość całkowita według S. Bałakin, op.cit., długość między pionami według Conway's...
  4. 4,0 4,1 Conway's... 1860-1905, s.304
  5. Płaska część pokładu 43 mm (1,7 in) według Conway's..., 35 mm według S. Bałakin, op.cit.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. (ang.) Robert Gardiner, Roger Chesneau, Eugene Kolesnik (red.): Conway's All The World's Fighting Ships 1860-1905. Annapolis, Md.: Naval Institute Press, 1979, s. 304. ISBN 0-85177-133-5.
  2. (ros.) Siergiej Bałakin (С. А. Балакин), WMS Francji 1914-1918 gg. (ВМС Франции 1914-1918 гг.), Morskaja Kollekcja nr 3/2000