Potyczka koło dworu Brécourt

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Atak na Brécourt Manor
II wojna światowa, front zachodni
Czas 6 czerwca 1944
Miejsce okolice majątku Brécourt
Terytorium Normandia, Francja
Przyczyna konieczność umożliwienia aliantom przejścia przez groblę nr 2 za plażą Utah
Wynik taktyczne zwycięstwo Amerykanów
Strony konfliktu
 Stany Zjednoczone  III Rzesza
Dowódcy
Richard Winters
Ronald Speirs
Lynn D. Compton
Frederick von der Heydte
Siły
23 spadochroniarzy ok. 60 żołnierzy
4 karabiny maszynowe
4 haubice
Straty
4 zabitych
2 rannych
20 zabitych
12 jeńców
4 haubice zniszczone

Atak na Brécourt Manor – akcja zniszczenia baterii 4 dział ostrzeliwujących plażę Utah, która miała miejsce 6 czerwca, 1944 w Normandii. Jest to klasyczny przykład taktyki małych pododdziałów w ataku na dużo większe siły wroga. Do dzisiaj akcję omawia się na wykładach teoretycznych w akademii wojskowej West Point[1]

Przed akcją[edytuj | edytuj kod]

Podczas zrzutu spadochronowego w nocy z 5 na 6 czerwca 1944 roku zginął dowódca kompanii E 506 pułku 101 Dywizji Powietrznodesantowej kapitan Thomas Meehan, którego samolot został zestrzelony przez artylerię przeciwlotniczą. Dowodzenie pododdziałem przejął porucznik Richard Winters. Po połączeniu jego jednostki z jednostką macierzystą w wiosce Le Grand Chemin rano, 6 czerwca 1944 roku, Winters otrzymał nowe rozkazy. Miał zniszczyć baterię dział 88 mm[2], które otworzyły ogień w kierunku plaży Utah, gdzie właśnie desantowała się 4 dywizja piechoty. Powiedziano mu tylko: „Tam wzdłuż żywopłotu widać strzały. Zajmij się tym”[3]. Winters nie był pierwszym, który dostał to zadanie. Kilka innych jednostek wcześnie rano natknęło się na tą samą pozycję nieprzyjaciela, ale zostały bardzo szybko odparte.

Po wykonaniu osobistego rozpoznania terenu około godziny 8.30 rano, Richard Winters zebrał zespół trzynastu ludzi ze swojej oraz innych kompanii. Wiedział, że działa artyleryjskie rozmieszczone są na południe od wsi Le Grand Chemin. Nie przypuszczał tego, iż rozmieszczone są jednak po drugiej stronie żywopłotu i postanowił zaatakować Brécourt Manor zlokalizowane trzy mile na południowy wschód od plaży Utah i na północ od wsi Sainte-Marie-du-Mont. Właśnie tam dostrzegł 6 Baterię 90 Pułku Artylerii[4], składającą się z czterech 105 mm haubic (dowództwo błędnie wzięło je za działa 88mm)[2], połączonych okopami bronionymi przez kompanię żołnierzy nieprzyjaciela.

Winters uważał, że baterii artyleryjskich bronić będzie część jednostki z 6. Fallschirmjägerregiment (6. Pułk Spadochroniarzy) z rozmieszczonymi karabinami maszynowymi MG-42. Nie udało się ustalić, który jej pododdział się tam znajdował. 1. Batalion 6. Pułku otrzymał rozkaz przedostania się z Carentan do Sainte-Marie-du-Mont. Pierwsza Kompania 919. Pułku Grenadierów (709. Dywizja Piechoty) została wysłana i rozmieszczona w okolicy Sainte Marie du Mont z zadaniem utrzymania tego obszaru. Natomiast 91. Dywizja Luftlande z 1058. Pułku Grenadierów broniła się w niedalekiej odległości od Sainte-Marie-du-Mont, w posiadaniu tej dywizji była również część artylerii. 795 Batalion Gruziński przydzielony do 709 Dywizji Piechoty znajdował się na północny zachód od Turqueville, jednak mało prawdopodobne było uczestnictwo ich w bitwie, z powodu bardzo trudnych warunków ukształtowania terenu. Jednakże którakolwiek jednostka broniłaby baterii artyleryjskich, amerykańscy spadochroniarze musieli zmierzyć się z wrogiem liczącym około 60 żołnierzy Wehrmachtu.

Akcja trwała niecałą godzinę i zakończyła się zniszczeniem wszystkich niemieckich dział oraz wyeliminowaniem większości ludzi z ich obsługi. Z powodu braku ładunków wybuchowych, Amerykanie zniszczyli haubice, rozdymając ich lufy granatami. W jednym z bunkrów sąsiadujących z okopami Winters znalazł mapę z zaznaczonymi wszystkimi niemieckimi bateriami artyleryjskimi na półwyspie Cotentin. W akcji poległo 4 amerykańskich spadochroniarzy, 2 zostało rannych. Niemcy stracili 20 zabitych i 12 wziętych do niewoli. Po zniszczeniu dział Winters postanowił się wycofać. Jeszcze tego samego dnia, przy współpracy z czołgami M4 Sherman, które przybyły z plaży Utah, majątek Brécourt został ostatecznie zajęty przez aliantów.

Przypisy

  1. Stephen E. Ambrose, Kompania Braci.
  2. 2,0 2,1 Larry Alexander: Największy brat. Życie majora Dicka Wintersa, dowódcy kompani braci. Warszawa: Wydawnictwo MAGNUM sp. z o.o., 2006, s. 11. ISBN 978-8389656-23-0.
  3. Winters interview with HistoryNet.
  4. Dick Winters, Beyond Band of Brothers.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]