Powódź w Polsce (1934)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Powódź w Polsce, 1934
Powódź w Małopolsce, 1934. Okolice Dobczyc
Powódź w Małopolsce, 1934. Okolice Dobczyc
Państwo  Polska
Rodzaj katastrofy powódź
Data lipiec 1934
Ofiary śmiertelne 55 osób
brak współrzędnych

Powódź w Polsce w 1934 roku – największa powódź w Polsce międzywojennej.

Powódź zaczęła się od intensywnych opadów deszczu w dorzeczu Dunajca w dniach 13-17 lipca 1934.

Dnia 16 lipca osiągnięty został, nie pobity nawet w czasie powodzi w 1997 roku, polski rekord wysokości opadów w ciągu jednej doby, kiedy to na Hali Gąsienicowej spadło 255 mm deszczu.

Powódź objęła dorzecze Dunajca, Raby, część dorzecza Wisłoki i Skawy. Fala powodziowa spłynęła do Wisły i dotarła do Warszawy 22 lipca.

W sumie woda zalała 1260 km², zabijając 55 osób. Uszkodzeniu, bądź zniszczeniu, uległo 22 059 budynków, 167 km dróg, 78 mostów. Wartość powstałych szkód oceniono na 12 milionów dolarów (wartość ówczesna), tj. równowartość 60,3 miliona przedwojennych złotych.

W efekcie powodzi, jako zabezpieczenie przeciwpowodziowe, zbudowano i oddano do użytku zbiorniki retencyjne w Porąbce na Sole (1936) oraz w Rożnowie na Dunajcu. Ten ostatni został ukończony dopiero w roku 1941, już w czasie okupacji niemieckiej.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]