Powódź w Polsce (1934)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Powódź w Polsce, 1934
Powódź w Małopolsce, 1934. Okolice Dobczyc
Powódź w Małopolsce, 1934. Okolice Dobczyc
Państwo  Polska
Rodzaj katastrofy powódź
Data lipiec 1934
Ofiary śmiertelne 55 osób
brak współrzędnych

Powódź w Polsce w 1934 roku – największa powódź w Polsce międzywojennej.

Powódź zaczęła się od intensywnych opadów deszczu (dobowo ponad 50 mm) w dorzeczu górnej Wisły w dniach 13-17 lipca 1934 roku. Silne opady zanotowano w dorzeczach Raby, Skawy i Wisłoki, a w szczególności Dunajca (Tatry, Gorce)[1]. 16 lipca osiągnięty został, nie pobity nawet w czasie powodzi w 1997 roku, polski rekord wysokości opadów w ciągu jednej doby, kiedy to na Hali Gąsienicowej spadło 255 mm deszczu.

Drobne rzeki wylały już 16 lipca, a dzień później powódź objęła dorzecza Dunajca, Raby, część dorzecz Wisłoki i Skawy. Fala powodziowa dopłynęła do Wisły 19 lipca, pojawiając się na 200-kilometrowym odcinku do Dzikowa. Z powodu częstych pęknięć wałów i zalań fala powodziowa uległa osłabieniu i dotarła do Warszawy 22 lipca, nie wyrządzając miastu szkody. W sumie woda zalała 1.260 km², zabijając 55 osób. Uszkodzeniu, bądź zniszczeniu, uległo 22.059 budynków, 167 km dróg i 78 mostów. Wartość powstałych szkód oceniono na 12 milionów dolarów (wartość ówczesna), tj. równowartość 60,3 miliona przedwojennych złotych[1].

W efekcie powodzi przyśpieszono prace przeciwpowodziowo i zbudowano jako zabezpieczenie zbiorniki retencyjne w Porąbce na Sole (1936) oraz w Rożnowie na Dunajcu. Ten ostatni został ukończony w roku 1941, już w czasie okupacji niemieckiej[1].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 Barbara Fal: Powódź tysiąclecia? (pol.). W: Wiedza i Życie [on-line]. Prószyński Media sp. z o.o., 1997. [dostęp 2014-10-08].