Powództwo

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Powództwo - żądanie udzielenia ochrony prawnej w drodze procesu cywilnego skierowane do sądu. Treść powództwa zawarta jest w piśmie procesowym (pozew) wnoszonym przez osobę bezpośrednio zainteresowaną (powoda) przeciwko osobie, której ma dotyczyć orzeczenie sądu (pozwanemu). Według polskiego prawa cywilnego powództwo może wytoczyć także prokurator (z wyjątkiem pewnych spraw niemajątkowych z zakresu prawa rodzinnego) oraz w niektórych wypadkach organizacja społeczna.

Powództwo może być także zgłoszone w procesie karnym przez pokrzywdzonego przeciwko oskarżonemu o roszczenia bezpośrednio wynikające z popełnionego przestępstwa. Sprawa cywilna toczy się w ramach procesu karnego jako tzw. postępowanie przydatkowe (adhezyjne). W przeciwieństwie jednak do zwykłego procesu cywilnego, sąd karny może pozostawić powództwo cywilne bez rozpoznania.

Rodzaje powództw[edytuj | edytuj kod]

  • o świadczenie - powód domaga się nakazania pozwanemu przez sąd spełnienia określonego obowiązku - podjęcia określonego zachowania. Zachowanie to może polegać na: daniu, czynieniu, nie czynieniu, zaprzestaniu albo znoszeniu. Przykładami powództw o świadczenie są żądania: zapłaty sumy pieniężnej, wydania oznaczonej rzeczy, nieprzeszkadzania powodowi w realizowaniu jego prawa;
  • o ustalenie - przedmiotem powództwa jest żądanie orzeczenia przez sąd o istnieniu lub nieistnieniu określonego uprawnienia, obowiązku albo też całego stosunku prawnego.
  • o ukształtowanie - żądanie pozwu opiewa na zmianę treści stosunku prawnego albo jego rozwiązanie przez sąd. Przykładem może być tu np: żądanie zmiany wysokości lub sposobu spełnienia świadczenia pieniężnego, którego źródłem jest umowa, ze względu na zmianę siły nabywczej pieniądza (mała klauzula rebus sic stantibus).