Powięź nerkowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Przekrój poprzeczny, relacje między osłonkami nerki a innymi strukturami
Przekrój strzałkowy, relacje między osłonkami nerki a innymi strukturami

Powięź nerkowa (łac. fascia renalis) zwana inaczej powięzią Geroty[1] – zbudowana z tkanki łącznej włóknistej błoniasta osłonka obejmująca torebkę tłuszczową (nerki i nadnercza) w niecałkowicie zamknięty worek powięziowy. Powięź nerkowa składa się z 2 blaszek:

Blaszki łączą się powyżej nadnercza (przechodzą w powięź przepony) oraz po stronach bocznych. Natomiast nie łączą się ku dołowi, dlatego też możliwe jest w pewnych stanach opadnięcie nerki.

Główną funkcją powięzi nerkowych jest utrzymanie nerki w odpowiednim położeniu.

Blaszkę tylną powięzi opisał jako pierwszy Emil Zuckerkandl w 1883[2]. Blaszkę przednią opisał Dimitrie Gerota w 1895[3].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Anna Sudło, Grzegorz Jagła: Leksykon anatomiczny. [dostęp 08.11.2010].
  2. Zuckerkandl E. Beitrage zur Anatomie des menschlichen Korpers. I. Ueber den Fixationsapparat der Nieren. „Medizinische Jahrbücher”. 13 (2), s. 59-67, 1883. 
  3. Gerota D. Beiträge zur Kenntniss des Befestigungsapparates der Niere. „Archiv für Anatomie und Entwicklungsgeschichte”, s. 265-286, 1895. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Adam Bochenek, Michał Reicher: Anatomia Człowieka. Wiesław Łosiński (red.). Wyd. 7. T. Trzewia. Gdańsk: PZWL, 1992. ISBN 83-200-1556-1.