Powiat grodzki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Powiat grodzki[1] (powiat miejski[2]) – jednostka samorządu terytorialnego w Polsce, w okresie międzywojennym. Powiaty grodzkie (wówczas nazywane "miejskimi") istniały w Polsce także po II wojnie światowej. Szczebel powiatów zniesiono w ramach reformy administracyjnej przeprowadzonej w 1975 r.

Rozważano ich ponowne utworzenie w ramach reformy samorządu terytorialnego, która weszła w życie 1 stycznia 1999 r. Jedna z dyskutowanych koncepcji przewidywała utworzenie dwóch rodzajów powiatów: grodzkich i ziemskich.[potrzebne źródło] Ostatecznie utworzono powiaty tylko jednego rodzaju (bez żadnego przymiotnika w nazwie). Jednocześnie największym miastom powierzono zadania powiatów, jednak nadal pozostały one gminami.

Obecnie termin "powiat grodzki", jako potoczny, stosowany jest czasami w stosunku do miast na prawach powiatu, pomimo że nie są one powiatami.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. cyt. "Gminy miejskie mogą w warunkach, oznaczonych ustawą, tworzyć powiat lub województwo grodzkie." – Art. 73. Konstytucji kwietniowej (1935) (Dz. U. 1935 r., nr 30, poz. 227.)
  2. Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 27 maja 1925 r. o wydzieleniu miasta Gniezna ze związku gnieźnieńskiego powiatu ziemskiego i utworzeniu z tego miasta osobnego powiatu miejskiego (Dz. U. z 1925 r. Nr 59, poz. 416)