Powiat krzemieniecki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Powiat krzemieniecki
Położenie na mapie województwa
Położenie na mapie województwa
Województwo wołyńskie
Siedziba władz powiatu Krzemieniec
Powierzchnia 2790 km²
Ludność (1931)
 • liczba
 • gęstość

243,0 tys.
87,1 osób/km²
gminy miejskie 1
miejsko-wiejskie
wiejskie 12

Powiat krzemieniecki dawny powiat guberni wołyńskiej a po uzyskaniu przez Polskę niepodległości jeden z 11 powiatów województwa wołyńskiego II Rzeczypospolitej. Jego siedzibą było miasto Krzemieniec. W skład powiatu wchodziło 12 gmin wiejskich, 1 miejska, 252 gromady wiejskie (sołectwa) i 1 miasto.

Spis treści

Dane [edytuj]

Powiat krzemieniecki zajmował południową część województwa wołyńskiego i graniczył: od zachodu z województwem tarnopolskim (powiaty: brodzki, zborowski), od północy z powiatem dubieńskim i zdołbunowskim, od wschodu wzdłuż granicy ZSRR oraz od południa znowu z województwem tarnopolskim (powiat zborowski).

Powierzchnia powiatu wynosiła 2.700 km2, a ludność 243,0 tys. osób (według spisu z 1931 r.), a więc dawała wskaźnik zamieszkania 46 osób na 1 km2.

Powiat w większości zamieszkany był przez ludność ukraińską liczącą 196,2 tys. osób (80,7%). Drugą narodowością pod względem liczebności byli tam Polacy w liczbie 25,8 tys. (10,6%) osób. Pozostali to Żydzi i inne nieliczne grupy narodowościowe.

Gminy [edytuj]

Miasta [edytuj]

Zobacz też [edytuj]

Linki zewnętrzne [edytuj]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 gmina zniesiona 1 października 1933 r. (Dz. U. z 1933 r. Nr 67, poz. 504)
  2. 2,0 2,1 2,2 gmina utworzona 1 października 1933 r. (Dz. U. z 1933 r. Nr 67, poz. 504)
  3. utworzona 1 stycznia 1924 r. z obszaru zniesionej gminy Pańkowce oraz z części gmin Wyszogródek i Białozórka (Dz. U. z 1923 r. Nr 112, poz. 899)
  4. zniesiona 1 stycznia 1924 r. a jej obszar włączono do nowo utworzonej gminy Łanowce (Dz. U. z 1923 r. Nr 112, poz. 899)
  5. 5,0 5,1 5,2 1 stycznia 1925 r. wyłączona z powiatu krzemienieckiego i przyłączona do powiatu dubieńskiego (Dz. U. z 1924 r. Nr 68, poz. 655)