Powierzchnia biologicznie czynna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Powierzchnia biologicznie czynna (PBC) – powierzchnia gruntu (np. na działce budowlanej) pokrytego roślinnością wraz z powierzchnią wód powierzchniowych.

Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie posługuje się obecnie pojęciem teren biologicznie czynny[1]. Wlicza się do niego:

  • teren z nawierzchnią ziemną[2] urządzoną w sposób zapewniający naturalną wegetację,
  • 50% powierzchni tarasów i stropodachów, jeśli są one urządzone jako stałe trawniki lub kwietniki z taką nawierzchnią, przy czym ich powierzchnia nie może być mniejsza niż 10 m2,
  • wody powierzchniowe.

Na działkach budowlanych przeznaczonych pod zabudowę wielorodzinną, budynki opieki zdrowotnej (z wyjątkiem przychodni) oraz oświaty i wychowania, powierzchnia terenu biologicznie czynnego musi stanowić co najmniej 25% powierzchni działki, chyba że inny procent wskazuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego[3].

Przypisy

  1. § 3 pkt 22 rozporządzenia po zmianie z dnia 12 marca 2009 r. (Dz. U. z 2009 r. Nr 56, poz. 461)
  2. "nawierzchnia ziemna" dodana zmianą z dnia z dnia 12 marca 2009 r. (Dz. U. z 2009 r. Nr 56, poz. 461)
  3. § 39 rozporządzenia

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690)