Powierzchnia zabudowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Powierzchnia zabudowy (Pz) – powierzchnia rzutu poziomego budynku w stanie wykończonym, wyznaczonego przez rzutowanie na powierzchnię terenu wszystkich jego krawędzi zewnętrznych .

Podstawa - Norma PN-ISO 9836:1997 – Tytuł: Właściwości użytkowe w budownictwie - Określanie iobliczanie wskaźników powierzchniowych i kubaturowych Grupa ICS: 91.010.01[1].

Do powierzchni zabudowy nie wlicza się zewnętrznych części budynku, takich jak:

  • podziemne części budynku,
  • studzienki piwniczne,
  • pochylnie i schody zewnętrzne,
  • tarasy naziemne,
  • powierzchnie pod daszkami ochronnymi.

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • PN-ISO 9836:1997