Powinowactwo

Afiniczność (z łaciny) etymologicznie przeciwstawiona winna być nieskończoności (łac. infinitum); oba te wyrazy zawierają w łacinie tę samą cząstkę finis = koniec, przy czym afiniczność odnosi się do bliskości wspomnianego finis, tzn. blisko do „punktu zerowego” w założonej uprzednio przestrzeni.

Z drugiej strony łacińskie affinis = połączony z, a więc i: mający coś wspólnego z; dlatego wyraz ten wykorzystuje się wymiennie z polskim powinowactwo do wskazywania efektywnej możliwości mieszania się lub nie pewnych substancji, szczególnie w pojęciach sympatii i antypatii.

Ostatecznie tak jak polskie powinowactwo czy również pochodzące z łaciny słowo koligacja (z łac. coligare = zbierać) wyraz ten może oznaczać naturalne przyciąganie uczuciowe lub więzi, także relację małżeństwa. Dokładniej wyrazy te mogą odnosić się do:

• powinowactwo chemiczne,
• powinowactwo elektronowe,
• powinowactwo w prawie (które należy odróżnić od pokrewieństwa),
• powinowactwo w immunologii,
• powinowactwo procesorów, znane też jako koligacja procesorów, w informatyce;

lub do obiektów matematycznych:

• przestrzeń afiniczna,
• przekształcenie afiniczne, zwane również powinowactwem lub pokrewieństwem,
• kombinacja afiniczna.