Powinowactwo chemiczne

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
William Thomson, Lord Kelvin (1824–1907)

Powinowactwo chemiczne (A) – miara siły napędowej reakcji chemicznych, traktowanych jako samorzutne procesy, zmierzające do stanu równowagi termodynamicznej, w tym do równowagi chemicznej. Najbardziej popularnymi miarami powinowactwa chemicznego są wartości[1][2]:

Powyższe znaczenie pojęcia „powinowactwo chemiczne” jest oparte na interpretacji drugiej zasady termodynamiki, ogłoszonej przez Lorda Kelvina (William Thomson) w 1853 roku[2]. Zastąpiło znaczenie wcześniejsze, wprowadzone ok. 1250 roku przez Alberta Wielkiego (Albertus Magnus), odnoszące się do reaktywności chemicznej. Współcześnie pojęcia „powinowactwo chemiczne” i „reaktywność” bywają stosowane zamiennie w języku potocznym: stwierdzenie, że powinowactwo chemiczne tlenu do wodoru jest bardzo wysokie, a tlenu do azotu znacznie mniejsze, oznacza, że w większości przypadków tlen chętniej reaguje z wodorem niż z azotem. Mówi się również, że np. tłuszcze mają małe powinowactwo do wody, w związku z czym są hydrofobowe[3].

Przypisy

  1. Józef Szarawara: Termodynamika chemiczna. Warszawa: WNT, 1969.
  2. 2,0 2,1 Stanisław Bursa: Chemia fizyczna. Wyd. Wyd. 2 popr. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1979. ISBN 83-01-00152-6.
  3. hasła: Hydrofilowość; liofiowość, lipofilowość (pol.). W: Encykopedia WIEM [on-line]. portalwiedzy.onet.pl. [dostęp 2011-11-26].