Powojnik Jackmana

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Powojnik Jackmana
Clematis Jackmannii1MGifford.jpg
Systematyka[1]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Klad rośliny naczyniowe
Klad Euphyllophyta
Klad rośliny nasienne
Klasa okrytonasienne
Rząd jaskrowce
Rodzina jaskrowate
Rodzaj powojnik
Gatunek powojnik Jackmana
Nazwa systematyczna
Clematis ×jackmanii T. Moore
Proc. Roy. Hort. Soc. London 3:364. 1863
"(comns)" Zdjęcia i grafiki w Commons
Clematis jackmannii1UME.jpg

Powojnik Jackmana (Clematis ×jackmanii Moore) – mieszaniec roślin z rodzaju powojników, powstały ze skrzyżowania Clematis lanuginosa i Clematis viticella[2]. Jest pierwszym wielkokwiatowym mieszańcem, otrzymano go jeszcze w 1812 i nadal jest uprawiany[3] . Obecnie jego formę pierwotną traktuje się jako odmianę, występuje pod nazwą "Jackmanii".

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Łodyga
Pędy cienkie i wiotkie, dorastające do 3-4 m, czepiają się podpór ogonkami liściowymi.
Liście
Dolne nieparzystopierzaste, górne często pojedyncze .
Kwiaty
Pojedyncze, bardzo duże o średnicy 10-15 cm, w kolorze ciemnofioletowym, osadzone na szypułkach o długości 10-14 cm. Płatków korony 4 – 6, pręciki i słupki liczne. Okres kwitnienia przypada od czerwca do września.
Owoc
niełupki z ościstymi wyrostkami.

Zastosowanie i uprawa[edytuj | edytuj kod]

  • Roślina ozdobna: powojniki uważane są za najpiękniejsze rośliny wśród roślin pnących i sadzone są w celach ozdobnych na balkonach i w ogrodach przydomowych.
  • Wymagania. Wymaga żyznej i wilgotnej gleby z dużą ilością próchnicy[3]. Odczyn gleby musi być obojętny lub lekko alkaliczny (pH 6 – 7). Najlepsze jest stanowisko słoneczne, ale korzenie i dolna część rośliny powinny znajdować się w cieniu. Powojniki nie lubią wietrznych miejsc oraz są bardzo wrażliwe na suszę i niską wilgotność powietrza. Nie są zupełnie odporne na mróz.
  • Uprawa. Sadzi się ukorzenione sadzonki w dole o rozmiarach 40 × 40 cm, wypełnionym wcześniej przygotowaną żyzną ziemią[4] . Rozrośnięte rośliny nawozi się kilkakrotnie (nie dłużej niż do końca lipca) nawozami wieloskładnikowymi[4]. Pędy przycina się na wysokości 30 – 40 cm nad ziemią. Roślina wymaga podpór, czasami trzeba przymocowywać pędy. Na zimę należy dolną część powojnika okryć korą lub gałęziami.

Szkodniki. Choroby[edytuj | edytuj kod]

  • mączniak prawdziwy – na liściach i pędach pojawia się mączysty nalot. Groźna choroba. Zaatakowane pędy usunąć i spalić, całą roślinę kilkakrotnie opryskiwać odpowiednimi fungicydami.
  • mszyce – występują rzadko i są łatwe do zwalczenia preparatami owadobójczymi.
  • uwiąd – całe rośliny lub pojedyncze pędy więdną i zamierają . Groźna choroba. Kupować tylko zdrowe okazy, w razie wystąpienia choroby usuwać chore pędy i podlewać ziemię preparatami grzybobójczymi.

Przypisy

  1. Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2009-06-07].
  2. Germplasm Resources Information Network (GRIN). [dostęp 2010-01-25].
  3. 3,0 3,1 zbiorowe: Rośliny ogrodowe. Könemann, 2005. ISBN 978-3-8331-1916-3.
  4. 4,0 4,1 Maciej Mynett, Magdalena Tomżyńska: Krzewy i drzewa ozdobne. Warszawa: MULTICO Oficyna Wyd., 1999. ISBN 83-7073-188-0.