Powstanie Kiereńskiego i Krasnowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Powstanie Kiereńskiego i Krasnowa
Rewolucja październikowa 1917 / Wojna domowa w Rosji 1917-1921
Czas 8 listopada (data starego porządku - 26 października) – 13 listopada (data starego porządku - 31 października) 1917
Miejsce Gubernia piotrogrodzka
Wynik przegrana Kiereńskiego
Strony konfliktu
Flag of Russian SFSR (1918-1937).svg Rada Komisarzy Ludowych (bolszewicy i ich sojusznicy) Flag of Russia.svg Aleksander Kiereński (lojaliści Kiereńskiego i ich sojusznicy)
Dowódcy
Paweł Baldien
Ignacy Gintowt-Dziewałtowski
Fiodor Raskolnikow
Siemion Grigoriewicz Roszal
Michaił Murawjow
Piotr Krasnow
Siły
Red flag.svg Marynarze bałtyccy
Red flag.svg Gwardia Czerwona
~5000 żołnierzy
Flag of Russia.svg Kozacy dońscy

700 żołnierzy

Powstanie Kiereńskiego i Krasnowapowstanie antybolszewickie będące próbą odzyskania władzy przez Aleksandra Kiereńskiego po obaleniu Rządu Tymczasowego w Piotrogrodzie[1][2].

Po obaleniu Rządu Tymczasowego, Kiereński zbiegł z Piotrogrodu do Pskowa gdzie rozpoczął zbieranie armii lojalnej wobec niego. Zebrawszy ok. 700 ludzi (w tym kadetów ze szkoły wojskowej Junkerów, ok. 600 kawalerzystów, 12 dział oraz 1 samochód pancerny), na dowódcę swojej armii wyznaczył Piotra Krasnowa. Oddziały Kiereńskiego z sukcesem zajęły Carskie Sioło lecz następnego dnia zostały rozbite na wzgórzach Pułkowa. Klęska Kiereńskiego zmusiła go do emigracji najpierw do Francji, a potem do Stanów Zjednoczonych[3].

Przypisy