Powstanie Machabeuszów

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
To jest artykuł z cyklu
Starożytny Izrael

 p  d  e 
Star of David.svg

Powstanie Machabeuszów ew. Machabeuszy miało miejsce w Judei w latach 167-160 p.n.e.

Po wojnach diadochów zwierzchnictwo nad Jerozolimą przejęli Seleucydzi. Gdy w roku 168 p.n.e. Antioch IV Epifanes rozpoczął hellenizację Judy i wprowadził do Świątyni Jerozolimskiej kult Zeusa Olimpijskiego, wybuchło powstanie, na czele którego stanął początkowo kapłan Matatiasz Hasmoneusz, a potem jego syn Juda zwany Machabeuszem:

Wtedy też Matatiasz zaczął w mieście wołać donośnym głosem: «Niech idzie za mną każdy, kto płonie gorliwością o Prawo i obstaje za przymierzem».

1Mch 2,27 – Biblia Tysiąclecia

W roku 162 p.n.e. powstańcy odnowili kult Jahwe, a po śmierci Judy w roku 160 p.n.e. dowództwo nad powstańcami objął jego brat Jonatan. W roku 142 p.n.e. na czele Judejczyków stanął trzeci z braci – Szymon.

Powstanie zakończyło się przyznaniem Judzie niezależności przez Demetriusza II Nikatora w roku 142 p.n.e. Powstało Państwo Machabeuszy.

Najważniejsze wydarzenia powstania Machabeuszów w latach 167-160 p.n.e.[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]