Powstanie Nalewajki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Powstanie Nalewajki 1594-1596
Kozacy
Repin Cossacks.jpg

Powstanie Nalewajki – drugie powstanie kozackie przeciw I Rzeczypospolitej wywołane przez powracającego z Węgier, byłego dowódcę kozaków księcia Konstantego Wasyla Ostrogskiego, Semena Nalewajkę (pomoc Habsburgom przeciw Turcji), którego bezpośrednią przyczyną była zemsta za śmierć ojca zamordowanego przez szlachcica Marcina Kalinowskiego. Podtrzymywane było przez księcia Ostrogskiego, który pragnął uniemożliwić ratyfikację unii cerkwi prawosławnej z Kościołem katolickim.

Powstanie, które wybuchło latem 1594 zostało wsparte przez hetmana kozackiego Hryhorego Łobodę i objęło duże obszary dzisiejszych ziem środkowej Ukrainy i środkowej Białorusi. Powstańcy zaatakowali m. in. dobra Zamoyskich w Szarogrodzie, splądrowali dobra popierających unię Hipacego Pocieja i Cyryla Terleckiego [1]. Po blisko dwóch latach walk oddziały kozackie zostały oblężone nieopodal Łubniów nad rzeką Sułą przez wojsko koronne pod komendą hetmana polnego koronnego Stanisława Żółkiewskiego. W trakcie oblężenia obozu zabito podejrzewanego o zdradę Łobodę, a zdesperowani kozacy wydali Nalewajkę Żółkiewskiemu. Przywódcę powstania stracono w Warszawie w 1597.

Semen Nalewajko współcześnie został odznaczony tytułem bohatera Ukrainy.

Zobacz też: powstanie Kosińskiego, Maciej Szuła.

Bibliografia, literatura[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Stanisław Żochowski, Unia brzeska w Polsce XVII wieku, Londyn 1988, s. 27.