Powstanie Ostranicy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Jakub Ostrzanin

Powstanie Ostranicy, znane także jako Powstanie Ostranicy i Huni – powstanie kozackie toczone wiosną i latem roku 1638, rozbite przez Polaków.

Po stłumionym rok wcześniej powstaniu Pawluka, wiosną 1638 roku wybuchł kolejny bunt - pod wodzą hetmana kozaków nierejestrowych Jakuba Ostrzanina. Tym razem rebelia ogarnęła tereny środkowego Dniepru, okolice Czerkas, Łubniów.

Po klęsce wojsk Jakuba Ostrzanina w bitwie pod Żowninem w dniach 13-14 czerwca nowym hetmanem i przywódcą powstania został obrany Dymitr Hunia. Kozacy byli w stanie utworzyć jedynie tabor i wkrótce otoczeni skapitulowali 8 sierpnia 1638 roku w oblężeniu nad rzeką Starzec.

Wśród polskich dowódców w tłumieniu powstania wyróżnili się hetman polny koronny Mikołaj Potocki i Jeremi Wiśniowiecki oraz wojewoda podolski, przyszły hetman wielki koronny Stanisław Rewera Potocki.

Najważniejszymi starciami w rebelii były:

Stłumienie tego lokalego powstania kozackiego toczonego w okolicy Czerkasów, Łubnia i Połtawy przyniosło spokój na Ukrainie na 10 lat. Jednak w roku 1648 wybuchnie ze zdwojoną siłą powstanie, które obejmie swoim zakresem już całą Ukrainę - Powstanie Chmielnickiego.

Bibliografia, literatura[edytuj | edytuj kod]