Powstanie Rakoczego

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Powstanie Rakoczego
Powstanie antyhabsburskie na Węgrzech 1703-1711
II. Rákóczi Ferenc és Esze Tamás találkozása.jpg
Franciszek II Rakoczy
Czas 1703-1711
Miejsce ziemie Siedmiogrodu
Terytorium Węgry
Wynik zwycięstwo Habsburgów
Strony konfliktu
Węgrzy Habsburgowie
Dowódcy
Franciszek II Rakoczy Leopold I Habsburg
Siły
ok. 70000 ok. 60000
Straty
nieznane nieznane
Antyhabsburskie powstania na Węgrzech

Powstanie Bocskayego (1604-1606) - Powstanie Bethlena (1619-1621) - Powstanie Thökölyego (1672-1685) - Powstanie Rakoczego (1703-1711)

Powstanie Rakoczego miało miejsce na Węgrzech w latach 1703-1711 w trakcie walk Węgrów z Habsburgami. W literaturze węgierskiej i słowackiej często określane jako ostatnie powstanie kuruców.

W czerwcu 1703 r. Franciszek II Rakoczy powrócił na Węgry z emigracji w Polsce, wszczynając powstanie antyhabsburskie. Do roku 1705 powstańcy opanowali prawie cały obszar Węgier i Siedmiogrodu. W tym czasie siły Rakoczego liczyły 31 pułków piechoty oraz 52 pułki jazdy. W roku 1707 zwołany sejm ogłosił niepodległość Węgier. W tym samym roku Austriacy ściągnęli na front węgierski znaczne siły liczące 45 pułków piechoty i 42 pułki jazdy.

W rozegranej dnia 3 sierpnia 1708 r. bitwie pod Trenczynem Węgrzy zostali pobici, w październiku zaś utracili twierdze Szolnok i Sárospatak. Powstanie upadło, armia rozproszyła się, a Rakoczy powrócił w dniu 23 stycznia 1711 r. do Polski.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Zygmunt Ryniewicz: Leksykon bitew świata, Wyd. Almapress. Warszawa 2004.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]