Powstanie Spartakusa (1919)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Powstanie Spartakusa

Powstanie Spartakusa (1919) (niem. Spartakusaufstand lub Januaraufstand) – powstanie wywołane 5 stycznia 1919 roku przeciw rządowi rewolucyjnemu złożonemu z członków Socjaldemokratycznej Partii Niemiec i trwające do 15 stycznia.

Tło historyczne[edytuj | edytuj kod]

Podczas Powszechnego Kongresu Rad Robotniczo-Żołnierskich w Berlinie trwającego w dniach 16-21 grudnia 1918 roku, w którym to kongresie wzięli udział zarówno politycy SPD, jak i USPD ustalono, że władza należeć będzie jedynie do rządu rewolucyjnego, nazwanego później Radą Centralną, a nie, jak chciało USPD do rad robotniczych[1]. W następnych dniach politycy USPD ustępowali ze swoich urzędów na znak protestu, niektórzy z nich 1 stycznia 1919 roku powołali nową partię – Komunistyczną Partię Niemiec, która wraz z istniejącym wcześniej Związkiem Spartakusa podjęła decyzję, o wybuchu powstania w Berlinie.

Przebieg powstania[edytuj | edytuj kod]

Bezpośrednią przyczyną powstania było usunięcie za działalność przeciw rządowi polityka USPD ze stanowiska prezydenta berlińskiej policji Emila Eichhorna. Walki wybuchły 5 stycznia i objęły ulice Berlina. Nowo powołany minister obrony narodowej Gustav Noske wydał rozkaz Reichswehrze i Freikorpsom stłumienia rewolty, odbicia ulic Berlina i spacyfikowania powstańców. Liczba ofiar powstania wyniosła 156 osób, zamordowano również przewodniczących KPD – Różę Luksemburg i Karla Liebknechta, nieco później Leona Jogichesa a kilka dni później ich ciała wrzucono do kanału. Było to równoznaczne z upadkiem powstania.

Wikimedia Commons

Przypisy

  1. Allgemeiner Kongreß der Arbeiter- und Soldatenräte Deutschlands. Vom 16. bis 21. Dezember im Abgeordnetenhause zu Berlin. Stenogram wydany przez Zentralrat der sozialistischen Republik Deutschlands, Berlin 1919.