Powstanie przeciwko Herakliuszowi

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Powstanie przeciwko Herakliuszowi (613-617) było żydowską rebelią przeciwko Cesarstwu Bizantyjskiemu która pomogła Persom w ich wojnie z Bizantyjczykami (602 - 628).

Żydzi z Palestyny zbuntowali się przeciwko cesarzowi Herakliuszowi i przeszli na stronę Chosrowa II w celu wyzwolenia Jerozolimy oraz aby mogli ją samodzielnie kontrolować. Beniamin z Tyberiady był żydowskim przywódcą który wspomagał Persów w ich wojnie z Bizantyjczykami. Główna bitwa rozegrała się w Jerozolimie, gdzie miasto padło po 20 dniowym oblężeniu połączonych sił Persów i Żydów. Chrześcijan mieszkających w Jerozolimie wymordowano[1]. Żydzi otrzymali zezwolenie na kierowanie miastem i faktycznie robili to przez następne pięć lat.

Przypisy

  1. William Weir, 50 bitew, które zmieniły świat, Warszawa 2002, str. 138-139

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]