Powstanie w Palermo

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Powstanie w Palermo (1848)
Wiosna Ludów
Sanesi - La rivoluzione di Palermo-12 gennaio 1848 - ca. 1850.jpg
Walki w Palermo
Czas 12-21 stycznia 1848
Miejsce Palermo
Terytorium Sycylia
Wynik Zwycięstwo powstańców
Strony konfliktu
Armoiries Bourbon-Sicile.svg siły rządowe Palermo-Stemma da Il blasone in Sicilia (Tav 82).png powstańcy z Palermo
Dowódcy
Guglielmo Desauget Ruggero Settina
Siły
6 000 nieznane
Straty
nieznane 100 zabitych,
200 rannych
Wiosna Ludów

Powstanie w Palermo - Powstanie w Padwie - Rewolucja lutowa 1848 - Rewolucja marcowa - Powstanie w Mediolanie - Powstanie w Neapolu - Powstanie w Bolonii - Powstanie w Brescii - Powstanie słowackie (1848-1849) Powstanie w Pradze (1848) - Rewolucja badeńska (1848-1849) - Rewolucja w Sigmaringen (1848-1849) - Wojna w Szlezwiku (1848-1851) - Powstanie majowe w Dreźnie (1849) - Powstanie w Palatynacie (1849) - Powstanie w Westfalii (1849) - Powstanie październikowe w Wiedniu (1848) - Rewolucja rumuńska (1848) - Rzym (1848-1849) - Powstanie węgierskie 1848 - Pákozd (1848) - Schwechat (1848) - Mór (1848) - Piski (1849) - Kápolna (1849) - Komárom (1849) - Segesvár (1849) - Szőreg (1849) - Temeszwar (1849) - Szolnok (1849) - Isaszeg (1849)

Powstanie w Palermo – jeden z epizodów Wiosny Ludów, który miał miejsce w roku 1848.

Powstanie w Palermo w Królestwie Sycylii wybuchło dnia 12 stycznia 1848 roku i skierowane było przeciwko absolutystycznym rządom króla Ferdynanda II. Siły powstańców liczyły początkowo 600 ludzi, z czego zaledwie połowa posiadała broń. Dzień później siły powstańcze wzmocniły oddziały uzbrojonych górali, którzy zdobyli kilka komisariatów. Po trwającej cały dzień walce do akcji wkroczyło wojsko, które rozpoczęło ostrzał Palermo z dział. Dnia 14 stycznia powstańcy powołali rząd tymczasowy, na czele którego stanął Ruggero Settimo. Dzień później do miasta wkroczyło 6000 żołnierzy pod dowództwem generała Guglielmo Desaugeta. Walki trwały do dnia 21 stycznia i zakończone zostały podpisaniem ugody, na mocy której wojsko opuściło miasto. Zwycięstwo przypadło w udziale powstańcom, których straty wyniosły ok. 100 zabitych i 200 rannych.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Zygmunt Ryniewicz: Leksykon bitew świata, wyd. Almapress, Warszawa 2004.