Powstanie więźniów w Kengirze

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Powstanie więźniów łagru w Kengirze, koło dzisiejszego Dżezkazganu w Kazachstanie w maju i czerwcu 1954.

W powstaniu uczestniczyło ponad 8 tysięcy więźniów. Aktywną rolę odegrali Ukraińcy, w tym wielu członków UPA, którzy stanowili ponad połowę powstańców. Za przywódców powstania uważa się żołnierzy UPA – Hersza Kellera[1] lub Mychajła Sorokę[2].

25 czerwca oddziały uzbrojone w czołgi rozbiły powstanie. Liczba ofiar wynosiła do 700 osób. W pół roku po powstaniu zbudowane nieopodal osiedla otrzymały nową nazwę – Dżezkazgan. Powstanie zostało opisane m.in. przez Aleksandra Sołżenicyna oraz Annę Applebaum.

Przypisy