Poziom kondensacji wymuszonej

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Poziom kondensacji wymuszonej (ang. Lifted condensation level, w skrócie LCL) często nazywanym poziomem kondensacji jest wysokością nad powierzchnią ziemi, na której para wodna w uniesionej do góry cząstce próbnej powietrza kondensuje. Do momentu osiągnięcia poziomu LCL wznosząca się cząsteczka schładza się suchoadiabatycznie, natomiast powyżej LCL następuje schładzanie wilgotnoadiabatyczne. Znajomość poziomu kondensacji wymuszonej jest bardzo przydatna do prognozowania zjawisk burzowych. Przy dość niskim poziomie LCL burze mogą być dość liczne, gdyż warstwa hamująca konwekcję jest niewielka, a dolne warstwy troposfery są względnie dość wilgotne. Przy dość wysokim poziomie LCL (około 2000m) może się pojawić duże hamowanie konwekcji, w szczególności, gdy w dolnych warstwach troposfery pojawi się izotermia lub inwersja temperatury, co powoduje ograniczenie występowania zjawisk burzowych. Ponadto podczas badań stwierdzono, że LCL o wysokości około 500 - 1000m sprzyja rozwojowi trąb powietrznych, o ile spełnione są inne warunki potrzebne na uformowanie się tych zjawisk. LCL powyżej 1000m w połączeniu z dużą energią potencjalną konwekcji CAPE sprzyja burzom gradowym, często połączonymi z silnymi porywami wiatru (zjawisko downburst).