Poznańska Piątka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Poznańska Piątka – pięciu młodych wychowanków Salezjańskiego Oratorium świętego Jana Bosko w Poznaniu. Podejrzewani przez gestapo o przynależność do tajnej organizacji politycznej zostali aresztowani w dniach 21 i 23 września 1940 roku, a potem więzieni w Poznaniu, Wronkach, Berlinie, Zwickau i zamordowani w Dreźnie.

W skład Poznańskiej Piątki wchodzą:

Działali w konspiracji. Zostali wykryci i oskarżeni o zdradę stanu jako zdrajcy Trzeciej Rzeszy. Uwięziono ich, ponieważ byli liderami katolickiej młodzieży. W więzieniu zachowali spokój i niespotykaną pogodę ducha.

24 sierpnia 1942 roku zostali oni pozbawieni życia poprzez zgilotynowanie.

Beatyfikowani przez papieża Jana Pawła II 13 czerwca 1999 w gronie 108 polskich męczenników.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]