Ppi

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy jednostki stosowanej do określania rozdzielczości. Zobacz też: PPi – skrót od Pirofosforany.

ppi (ang. pixels per inch) – liczba pikseli przypadająca na cal długości. Jednostka stosowana do określania rozdzielczości obrazów bitmapowych.

Przy określaniu rozdzielczości obrazów często zamiast jednostki ppi mylnie używa się określenia dpi (ang. dots per inch – plamek na cal), które odnosi się do rozdzielczości urządzeń drukujących lub naświetlających. Tymczasem są to dwie różne jednostki – obrazek o rozdzielczości 72 ppi można wydrukować na drukarce atramentowej w rozdzielczości 600 dpi – co w dużym uproszczeniu oznacza, że każdy piksel obrazu będzie na wydruku reprezentowany przez 8,3333 wydrukowanych "plamek" (w rzeczywistości oprogramowanie urządzenia drukującego dokona interpolacji pikseli).

W zależności od urządzenia wyjściowego (ekran monitora, drukarka, naświetlarka) przyjęto następujące wartości ppi, uznawane za wystarczające dla uzyskania płynnego, niepostrzępionego obrazu:

72-100 ppi obrazy wyświetlane na monitorach i wyświetlaczach
150-200 ppi    wydruki średniej jakości na drukarkach domowych i biurowych oraz obrazy na wyświetlaczach telefonów komórkowych
300 ppi wydruki o jakości fotograficznej, obrazy przeznaczone do druku offsetowego
400 ppi naświetlarki fotograficzne do uzyskiwania odbitek najwyższej jakości oraz najnowszej generacji smartfony

Wzór do obliczenia PPI dla dowolnego urządzenia (komórka, tablet, monitor etc.):

 PPI = \frac{\sqrt{a^2+b^2}}{x}

gdzie:

a — rozdzielczość pozioma w pikselach,
b — rozdzielczość pionowa w pikselach,
x — długość przekątnej w calach.