Ppi

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy jednostki stosowanej do określania rozdzielczości. Zobacz też: PPi – skrót od Pirofosforany.

ppi (ang. pixels per inch) – liczba pikseli przypadająca na cal długości. Jednostka stosowana do określania rozdzielczości obrazów bitmapowych.

Przy określaniu rozdzielczości obrazów często zamiast jednostki ppi mylnie używa się określenia dpi (ang. dots per inch – plamek na cal), które odnosi się do rozdzielczości urządzeń drukujących lub naświetlających. Tymczasem są to dwie różne jednostki – obrazek o rozdzielczości 72 ppi można wydrukować na drukarce atramentowej w rozdzielczości 600 dpi – co w dużym uproszczeniu oznacza, że każdy piksel obrazu będzie na wydruku reprezentowany przez 8,3333 wydrukowanych "plamek" (w rzeczywistości oprogramowanie urządzenia drukującego dokona interpolacji pikseli).

W zależności od urządzenia wyjściowego (ekran monitora, drukarka, naświetlarka) przyjęto następujące wartości ppi, uznawane za wystarczające dla uzyskania płynnego, niepostrzępionego obrazu:

72-100 ppi obrazy wyświetlane na monitorach i wyświetlaczach
150-200 ppi    wydruki średniej jakości na drukarkach domowych i biurowych oraz obrazy na wyświetlaczach telefonów komórkowych
300 ppi wydruki o jakości fotograficznej, obrazy przeznaczone do druku offsetowego
400 ppi naświetlarki fotograficzne do uzyskiwania odbitek najwyższej jakości

Wzór do obliczenia PPI dla dowolnego urządzenia (komórka, tablet, monitor etc.):  \frac\sqrt{a^2+b^2}{x} - gdzie:

a - szerokość w pikselach

b - wysokość w pikselach

x - przekątna w calach dla danego urządzenia