Próba jodowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Próba jodowa zacieru słodowego

Próba jodowa – w analizie chemicznej jest to sposób określenia zawartości skrobi w badanej cieczy. Wykorzystuje się w tym celu jodynę lub płyn Lugola, które zabarwiają się pod wpływem dodania do nich skrobi. Pomiędzy obecnymi w płynie Lugola cząsteczkami jodu i anionami polijodkowymi a przestrzenną strukturą zbudowanego z cząsteczek D-glukozy łańcucha amylozy jako składowej skrobi tworzą się przebarwienia[1]. W zależności od długości łańcucha cukrowego w skrobi barwa ta może być od ciemnogranatowej poprzez niebieską do czerwonawej.

Zdjęcie obok przedstawia wyniki dwóch prób jodowych przeprowadzonych podczas badania zawartości skrobi w zacierze słodowym. Po lewej stronie widać ciemne przebarwienia świadczące o obecności skrobi. Prawa strona nie wykazuje żadnych zmian, co oznacza brak skrobi w zacierze. W środku widać odczynnik bez dodatku badanej cieczy (kontrola).

Próba jodowa jest rutynowo wykonywana w browarnictwie, w celu stwierdzenia skuteczności procesu zacierania, czyli określeniu czy skrobia zamieniła się już na cukry proste fermentowane przez drożdże, czy jeszcze nie.

Przypisy

  1. Andrzej Sadownik. Próba jodowa. „Piwowar”, Wiosna 2011 (2). Polskie Stowarzyszenie Piwowarów Domowych. ISSN 2082-4874.