Prążkopiór rudogłowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Prążkopiór rudogłowy
Minla strigula[1]
Hodgson, 1837
Prążkopiór rudogłowy
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Nadrząd neognatyczne
Rząd wróblowe
Podrząd śpiewające
Rodzina pekińczykowate
Rodzaj Minla
Gatunek prążkopiór rudogłowy
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Systematyka Systematyka w Wikispecies
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Prążkopiór rdzawogłowy (Minla strigula) — gatunek małego ptaka z rodziny pekińczykowatych. Występuje w Azji, od Himalajów do Półwyspu Malajskiego.

Podgatunki i zasięg występowania

Wyróżnia się następujące podgatunki[3]:

  • M. s. simlaensis (Meinertzhagen, 1926) - północne Indie i zachodni Nepal
  • M. s. strigula (Hodgson, 1837) - centralne Himalaje
  • M. s. cinereigenae (Ripley, 1952) - góra Japvo (płn.-wsch. Indie)
  • M. s. yunnanensis (Rothschild, 1921) - płn.-wsch. Indie, południowo-zachodnie i płd. Chiny, przez Birmę do północnych Indochin
  • M. s. traii J.C. Eames, 2002 - centralny Wietnam
  • M. s. castanicauda (Hume, 1877) - południowo-wschodnia Birma, zachodnia i płn.-zach. Tajlandia
  • M. s. malayana (Hartert, 1902) - Półwysep Malajski
Środowisko

Zasiedla różnego typu lasy wiecznie zielone, także mieszane. Niekiedy lasy sosnowe lub sosnowo-rododendronowe. Spotykany na wysokości 1800-3700 m n.p.m., w trakcie ostrych zim przebywa na niższych wysokościach.

Morfologia

Długość ciała wynosi 16-18,5 cm, masa ciała 14-24 g. Wierzch ciała szarooliwkowy. Pokrywy lotek I rzędu czarne, kontrastują z pomarańczowo-żółto-czarnymi lotkami. Lotki III rzędu biało obrzeżone. Sterówki kasztanowo-czarno-żółte. Spód ciała żółtawy. Broda żółta, gardło pokryte czarno-białymi pasami. Wierzch głowy rudy, im bliżej karku, tym bardziej żółtawy. Jasnożółta obrączka oczna. Pokrywy uszne i okolice oczu barwy szarej. Dziób ciemny, z jaśniejszą dolną szczęką. Tęczówki brązowe do czerwonawych.

Zachowanie

Żywi się owadami, gąsienicami, jagodami oraz nasionami, okazjonalnie nektarem z kwiatów rododendronów. Żeruje zarówno na ziemi, jak i na drzewach. Przebywa w grupach 6-20 osobników, może przyłączać się do stad wielogatunkowych.

Lęgi

Okres lęgowy trwa od marca do sierpnia. Gniazdo mieści się na wysokości 1,5-3 m nad ziemią. Budulec stanowią liście bambusa, trawy, korzonki, porosty oraz kory brzozowej. Wyściółkę stanowią włosy, korzonki, igły sosnowe oraz łodygi paproci. Samica składa 2-4 niebieskich jaj z czarnymi, czerwonawymi lub brązowymi wzorkami. Brak informacji na temat okresu inkubacji, jednak prawdopodobnie nie więcej niż 14 dni, jak u pozostałych prążkopiórów[4].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Minla strigula w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
  2. Minla strigula. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)
  3. F. Gill & D. Donsker: Babblers. IOC World Bird List (v3.3), 2013.
  4. Minla à gorge striée (fr.). oiseaux.net. [dostęp 11 maja 2013].