Prędkość początkowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Prędkość początkowa - umowna prędkość ruchu postępowego pocisku w momencie jego wylotu z przewodu lufy. Z uwagi na to, że lufa w tym momencie może się również poruszać (siła odrzutu), prędkość wylotowa mierzona jest względem lufy. Wartość prędkości wylotowej jest jedną z podstawowych charakterystyk balistycznych broni palnej, jej wartość jest o ok. 1-2% większa od rzeczywistej prędkości jaką pocisk osiąga w chwili wylotu z lufy tzw. prędkości wylotowej pocisku[1]. Obliczanie prędkości wylotowej należy do głównego zadania balistyki wewnętrznej. Wyznacza się ją mierząc średnią prędkość pocisku na torze lotu poza strefą powylotowego oddziaływania gazów, a następnie ekstrapolując tę wartość metodami balistyki zewnętrznej do wylotu lufy[2]. Waha się w szerokich granicach we współczesnej broni palnej. Dla pistoletów i rewolwerów wynosi ona 200-400 m/s, a dla karabinów i karabinków 800-1000 m/s oraz dla armat przeciwpancernych do ok. 1800 m/s[2].

Przypisy

  1. Ciepliński Andrzej; Woźniak Ryszard: Encyklopedia współczesnej broni palnej(od połowy XIX wieku). s. 185.
  2. 2,0 2,1 Ciepliński Andrzej; Woźniak Ryszard: Encyklopedia współczesnej broni palnej(od połowy XIX wieku). s. 186.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Stanisław Torecki: 1000 Słów o broni i balistyce. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1982. ISBN 83-11-06699-X.
  • Andrzej Ciepliński, Ryszard Woźniak: Encyklopedia współczesnej broni palnej(od połowy XIX wieku). Warszawa: Wydawnictwo WiS, 1994. ISBN 83-86028-01-7.