Prętnik karłowaty

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Prętnik karłowaty
Trichogaster lalius[1]
Hamilton, 1822
Prętnik karłowaty
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada promieniopłetwe
Infragromada doskonałokostne
Rząd okoniokształtne
Podrząd błędnikowce
Rodzina guramiowate
Podrodzina szczupakogłowcowate
Rodzaj Trichogaster
Gatunek prętnik karłowaty
Synonimy
  • Colisa lalia Hamilton, 1822
  • Colisa lalius (Hamilton, 1822)
  • Colisa unicolor Cuvier, 1831
  • Colisha lalius (Hamilton, 1822)
  • Polyacanthus lalius (Hamilton, 1822)
  • Trichogaster lalia Hamilton, 1822
  • Trichogaster lalius (Hamilton, 1822)
  • Trichopodus lalius Hamilton, 1822
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Prętnik karłowaty[2] (Trichogaster lalius) - słodkowodna ryba akwariowa z rodziny guramiowatych. Bywa hodowana w akwarium domowym. W roku 1874 gatunek ten został sprowadzony do Paryża przez francuskiego ichtiologa Pierre Carbonniera. W roku 1903 sprowadzono go do Hamburga[3]

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Zamieszkuje zarośnięte, płytkie i nagrzane obszary stojących wód w Azji Południowej na obszarze historycznego Bengalu, w Indiach, Bangladeszu i Pakistanu, w dolnych obszarach dorzecza rzek: Ganges, Jamuna i Brahmaputra. Spotykany na mokradłach, w sadzawkach ubogich w tlen. Introdukowany na terenach Singapuru, Tajwanu i USA. Spotkany na wyspie Borneo, w rzece Baram [4]

Opis[edytuj | edytuj kod]

Ciało mocno bocznie spłaszczone, jajowatego kształtu.. Płetwa grzbietowa wysoka, niebiesko ubarwiona dochodząca do nasadowej części ogona. Posiada 7-10 promieni miękkich oraz 15-17 promieni twardych. Na płetwie odbytowej wyróżnić można 13-17 promieni miękkich i 17-18 twardych. Płetwy piersiowe posiadają 10 promieni miękkich. Płetrwa ogonowa zaopatrzona jest w 14 promieni miękkich. W linii bocznej ryby znajduje się 27-28 łusek. Płetwy czerwono obrzeżone. Płetwy brzuszne są przekształcone w długie nitki czuciowe. Dorastają do 5-6 cm długości

Dymorfizm płciowy[edytuj | edytuj kod]

Dymorfizm płciowy - samiec z lewej, samica po prawej stronie

Różnica w dymorfiźmie wyraźna między osobnikami. Samiec posiada koniec części płetwy grzbietowej ostro zakończoną, ogonowa jest lekko spiczasta. Przez tułów wiśniowego koloru przebiegają skośnie ku tyłowi ułożone czerwono-niebiesko-turkusowe pręgi o różnych odcieniach. Rysynek pręg przebiega również na płetwie grzbietowej, odbytowej i ogonowej. Głowa, skrzela i dolna część brzucha błyszcząco niebieska. Oko brązowo-czerwone z pionowym pasem

Samica skromniej ubarwiona, w kolorze szarozielonkawym, szarobrązowym. Płetwa grzbietowa zaokrąglona. Pręgi słabo uwidocznione.

Odmiany[edytuj | edytuj kod]

Hodowcy z Azji (Singapur) otrzymali z formy wyjściowej barwne odmiany prętnika karłowatego[5]. Z wyhodowaniem tych odmian wiąże się historia wykradzenia z fermy hodowlanej 32 000 ryb, które następnie sprzedawano jako Colisa „gukengi”[6]

Warunki hodowlane[edytuj | edytuj kod]

Zalecane warunki w akwarium
Zbiornik średniej wielkości (30-50 cm długości, niewysoki)
Temperatura wody 24-30 °C
Twardość wody mała do średniej (6-20)
Skala pH 6,5-7
pokarm żywy, suchy, mrożony

Ryby spokojne i towarzyskie, dość płochliwe. Można je trzymać parami lub w niewielkim stadzie. Lubią przebywać w dość jasnym akwarium w strefie środkowej i przypowierzchniowej. Do obsadzenia zbiornika nadają się rośliny z rodzaju: Hygrophila, onowodek, kabomba, limnofila , Vallisneria, Vesicularia, zwartka. Na powierzchni wody powinny pływać rośliny pływające (m.in. wgłębka wodna, rzęsa drobna)

Ryba posiada dodatkowy narząd oddechowy, tzw. labirynt, , zwanego także błędnikiem, który umożliwia im oddychanie powietrzem atmosferycznym pobieranym znad powierzchni wody.Z tego też powodu akwarium powinno być przykryte a temperatura wody nie powinna spaść poniżej 22 0 C. Wymagana jest okresowa, częściowa wymiana wody (ok. 1/3 pojemności akwarium).

Prętnik karłowaty jest wrażliwą rybą na obecność w wodzie związków azotu. Z tego powodu należy zapewnić mu w akwarium filtrację wody.[7]

Pokarm[edytuj | edytuj kod]

Przyjmują każdy pokarm. Najchętniej rozwielitki, oczliki, rureczniki, wazonkowce, młode dżdżownice oraz suche pokarmy.

Tarło[edytuj | edytuj kod]

Dojrzałość płciową prętnik karłowaty osiąga dość wcześnie, już po ok. 8 miesiącach. W okresie godowym i samym tarle można zaobserwować u samca biegnącą w dół od oka do początku płetwy odbytowej, cienki pas w kolorze zielono-granatowym. Jest grubości 3-4 milimetrów.

Do tarła należy ogrzać wodę o 3-4 stopnie większej od tej w której przebywały. Zbiornik z niskim poziomem wody powinien być obsadzony drobnymi roślinami, wśród których pod po wierzchnią wody samiec buduje gniazdo z piany utworzonej z pęcherzyków powietrza. Część godowa odbywa się pod gniazdem. Samiec otacza samicę swoim ciałem, a w tym czasie samica składa ikrę. Ikra , która jest lżejsza od wody unosi się w górę w kierunku gniazda. W tym czasie samiec zapładnia jajeczka a ikrę, która nie trafiła do gniazda jest zbierana przez samca i umieszczana w zbudowanym wcześniej gnieździe. Następnie samiec przejmuje obowiązki opieki nad gniazdem i ikrą. Po tarle samicę należy odłowić. gdyż jest przeganiana przez samca.

Po 2-3 dniach następuje wylęg narybku. Zawartość woreczka żółtkowego wystarcza młodym rybkom na okres dwóch dni. Po tym czasie młode szukają pożywienia. W tym czasie można samca odłowić i rozpocząć karmić młode bardzo drobnym pokarmem (wrotki, pantofelki).Młode osobniki w ubarwieniu są podobne do samicy.

Po 10 dniach u narybku wykształca się błędnik i narybek zaczyna oddychać powietrzem atmosferycznym. Z tego też powodu zbiornik musi być przykryty aby zapewnić rybom taką samą temperaturę powietrza co wody.

Rosną bardzo nierównomiernie i podatne są na choroby.

Przypisy

  1. Trichogaster lalius w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
  2. Nazewnictwo ryb egzotycznych, AKWARIUM, Nr 1-2/70 (występuje pod synonimiczną nazwą Colisa lalius)
  3. Bibliografia Aleksy Moj, Prętnik karłowaty
  4. Bibliografia, Aleksy Moj, Prętnik karłowaty
  5. * Hans J. Mayland, Moje akwarium, Warszawa, "Diogenes", 1998, ISBN 83-7129-648-7, str. 74 i 270
  6. Bibliografia, Ivan Petrovický, Tropikalne ryby akwariowe
  7. Peter Hiscock, Akwarium inspirowane naturą, ARTI Warszawa, ISBN 83-89725-17-7, str. 170

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]