Prałatura terytorialna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Prałatura terytorialna - jednostka administracyjna Kościoła rzymskokatolickiego, zaliczana przez Kodeks prawa kanonicznego do kościołów partykularnych. Definicja prałatury terytorialnej w kodeksie jest określona słowami:

Prałatura terytorialną lub opactwo terytorialne oznacza część Ludu Bożego w określonych granicach terytorium. Ze względu na szczególne warunki, piecza o ten lud zostaje powierzona prałatowi lub opatowi, który kieruje nim, na podobieństwo biskupa diecezjalnego, jako własny jego pasterz.

Kodeks prawa kanonicznego, kanon 370[1]

Prałaci terytorialni (łac. Praelatus nullius) zwykle mają święcenia biskupie. Nie należy tego urzędu mylić z godnością prałata.

Lista prałatur terytorialnych[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Kodeks prawa kanonicznego Księga II. [dostęp 2010-06-05].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]