Pranobeks inozyny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Pranobeks inozyny
Pranobeks inozyny
Ogólne informacje
Wzór sumaryczny C52H78N10O17
Masa molowa 1115,24 g/mol
Identyfikacja
Numer CAS 36703-88-5
PubChem 37510[1]
Klasyfikacja
ATC J 05 AX 05

Pranobeks inozyny (Isoprinosine, Inosiplex)[2] – mieszanina inozyny, kwasu 4-acetamidobenzoesowego i 1-(dimetyloamino)propan-2-olu, stosowana jako lek przeciwwirusowy i immunostymulujący w zakażeniach wirusem opryszczki zwykłej (HSV), innych infekcjach wirusowych, a także w niektórych chorobach wynikających z autoagresji.

Mechanizm działania[edytuj | edytuj kod]

Pranobeks inozyny wpływa na proces translacji i w ten sposób hamuje namnażanie między innymi HSV i wirusa odry, a także innych drobnoustrojów[potrzebne źródło]. Ponadto lek stymuluje wydzielanie niektórych cytokin, przez co działa na limfocyty T oraz makrofagi, powoduje też zwiększenie produkcji niektórych przeciwciał. W ten sposób moduluje działanie układu odpornościowego.

Wskazania do stosowania leku[edytuj | edytuj kod]

Pranobeks inozyny stosowany jest:

Ponadto lek ten próbowano wykorzystywać na etapie badań w terapii innych schorzeń:

  • opisywane są próby stosowania pranobeksu inozyny w leczeniu łysienia plackowatego[7]
  • we wcześniejszych doniesieniach opisywano także opóźnianie przez pranobeks inozyny u zakażonych HIV rozwoju AIDS i przeciwdziałanie rozwojowi u tych pacjentów zapalenia płuc powodowanego przez Pneumocystis jiroveci[8]; inne badania nie potwierdzały aktywności leku wobec HIV[9]

Przeciwwskazania[edytuj | edytuj kod]

Pranobeks inozyny przeciwwskazany jest u chorych z nadwrażliwością na ten lek. Należy stosować go ostrożnie w przypadku niewydolności nerek, dny moczanowej, hiperurykemii i kamicy układu moczowego. Nie zaleca się podawania leku dzieciom.

Stosowanie leku w ciąży i w okresie laktacji[edytuj | edytuj kod]

Leku nie należy stosować w czasie ciąży i karmienia piersią.

Interakcje[edytuj | edytuj kod]

Leki immunosupresyjne mogą osłabiać działanie pranobeksu inozyny.

Działania niepożądane[edytuj | edytuj kod]

Preparaty[edytuj | edytuj kod]

  • Groprinosin – tabletki 500 mg
  • Isoprinosine – tabletki 500 mg
  • Imunovir
  • Neosine – tabletki powl. 500 mg
  • Neosine – syrop 250 mg/5ml

Dawkowanie[edytuj | edytuj kod]

Lek podaje się doustnie. Dawkę oraz częstotliwość podawania leku ustala lekarz. Zwykle u osób dorosłych dwie tabletki co 6–8 godzin, podawane przez 1–2 dni po ustąpieniu objawów choroby.

Przypisy

  1. Pranobeks inozyny – podsumowanie (ang.). PubChem Public Chemical Database.
  2. Schmutzler W., Neukirch B., Ziesche R. Study of the antiallergic component of inosine pranobex (Inosiplex, Isoprinosine).. „International archives of allergy and applied immunology”. 1-2 (88), s. 244–6, 1989. PMID 2468618. 
  3. Kinghorn GR., Woolley PD., Thin RN., De Maubeuge J., Foidart JM., Engst R. Acyclovir vs isoprinosine (immunovir) for suppression of recurrent genital herpes simplex infection.. „Genitourinary medicine”. 5 (68), s. 312–6, październik 1992. PMID 1385295. 
  4. Wagstaff AJ., Faulds D., Goa KL. Aciclovir. A reappraisal of its antiviral activity, pharmacokinetic properties and therapeutic efficacy.. „Drugs”. 1 (47), s. 153–205, styczeń 1994. PMID 7510619. 
  5. Gascon GG. Randomized treatment study of inosiplex versus combined inosiplex and intraventricular interferon-alpha in subacute sclerosing panencephalitis (SSPE): international multicenter study.. „Journal of child neurology”. 12 (18), s. 819–27, grudzień 2003. PMID 14736075. 
  6. Eroglu E., Gokcil Z., Bek S., Ulas UH., Ozdag MF., Odabasi Z. Long-term follow-up of patients with adult-onset subacute sclerosing panencephalitis.. „Journal of the neurological sciences”. 1-2 (275), s. 113–6, grudzień 2008. doi:10.1016/j.jns.2008.07.033. PMID 18783800. 
  7. Georgala S., Katoulis AC., Befon A., Georgala K., Stavropoulos PG. Inosiplex for treatment of alopecia areata: a randomized placebo-controlled study.. „Acta dermato-venereologica”. 5 (86), s. 422–4, 2006. doi:10.2340/00015555-0138. PMID 16955187. 
  8. Kovacs JA., Powell F., Voeller D., Allegra CJ. Inhibition of Pneumocystis carinii dihydropteroate synthetase by para-acetamidobenzoic acid: possible mechanism of action of isoprinosine in human immunodeficiency virus infection.. „Antimicrobial agents and chemotherapy”. 6 (37), s. 1227–31, czerwiec 1993. PMID 7687120. 
  9. Teglbjaerg LL., Kroon S., Sandström E., Moestrup T., Hansson BG., Vestergaard BF. Effect of isoprinosine on HIV antigenaemia.. „AIDS (London, England)”. 2 (6), s. 199–201, luty 1992. PMID 1373064. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Jan K. Podlewski, Alicja Chwalibogowska-Podlewska: Leki współczesnej terapii. Wydanie specjalne. Warszawa: Medical Tribune Polska, 2009, s. 411. ISBN 978-83-60135-54-9.
  2. „Pharmindex® Kompedium Leków 2009”, s. 487. Warszawa: CMP Medica Poland Sp. z o.o. ISSN 1426-4269 (pol.). 
  3. Indeks leków Medycyny Praktycznej 2005. Kraków: Wydawnictwo Medycyna Praktyczna, 2005. ISBN 83-7430-006-X.

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.