Praszczęta

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Praszczętakara cielesna stosowana w wojsku rosyjskim do XIX wieku. Polegała na przepędzeniu (niekiedy wielokrotnym) pomiędzy dwoma szpalerami uzbrojonych w karabinowe stemple, baty, kije lub rózgi współtowarzyszy[1]. Często prowadziła do śmierci ukaranego.

Wykonanie kary realistycznie przedstawiono w filmie Szwadron Juliusza Machulskiego. Karę 1000 uderzeń wykonano poprzez przepędzenie (w tę i z powrotem) 20 razy między dwoma szeregami 50 żołnierzy. Podczas jednokrotnego "przemarszu" skazańca każdy z żołnierzy uderzał jeden raz – tzn. skazaniec otrzymywał 50 uderzeń podczas jednego przejścia. Ponieważ karę wykonywano aż do wymierzenia 1000 uderzeń, skazańca pod koniec jej wykonywania kładziono na wozie – i z reguły już nieprzytomnemu – wymierzano resztę uderzeń. Z reguły skazaniec umierał po otrzymaniu ok. 300–400 uderzeń.

Przypisy

  1. Opis stosowania tej kary można znaleźć w książce Wiktorii Śliwowskiej Ucieczki z Sybiru, Wydawnictwo Iskry 2005, ISBN 83-207-1787-6, jak również w noweli Fiodora Dostojewskiego "Wspomnienia z domu umarłych", opisującej pobyt autora na zesłaniu – tzw. katordze.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]