Pratt & Whitney JT8D

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
JT8D
JT8D-17A
JT8D-17A
Dane podstawowe
Typ dwuprzepływowy
Kraj pochodzenia  Stany Zjednoczone
Producent Pratt & Whitney
Pierwsze testy 1960
Zastosowanie Boeing 727
Boeing 737
McDonnell Douglas DC-9
Rozwinięto z modelu Pratt & Whitney J52
Rozwinięto w model Volvo RM8
Dane techniczne
Średnica 1,25 m
Długość 3,04 m
Masa od 1454 kg (JT8D) do 2154 kg (JT8D-219)
Osiągi
Ciąg 96,5 kN (JT8D-219)
Spręż 16 : 1
Silnik JT8D zamontowany na samolocie McDonnell Douglas DC-9
Silnik JT8D-219 podczas testów zamontowany na samolocie Boeing 707RE
Silnik JT8D-9A

JT8D – seria silników lotniczych dwuprzepływowych produkowanych przez amerykańską firmę Pratt & Whitney. Pierwszy samolot z silnikami JT8D wzbił się 9 lutego 1963, był to oblot Boeinga 727[1]. Silnik ten wywodził się z modelu Pratt & Whitney J52, które były montowane na samolotach Grumman A-6 Intruder. Następca Volvo RM8 to silnik produkowany na licencji w szwedzkich zakładach, który wykorzystywany był do napędzania samolotów Saab JA-37 Viggen.

Projekt[edytuj | edytuj kod]

Pierwsze testy nowego silnika Pratt & Whitney rozpoczęto w 1960. Pierwszy raz silnik wzbił się w powietrze 9 lutego 1963 przy okazji oblotu Boeinga 727, który był wyposażony w te silniki. Początkowo rodzina silników JT8D składała się z ośmiu modeli, które różniły się siłą ciągu od 66 kN do 77 kN. Oprócz Boeingów 727 silniki te napędzały również Boeinga 737 w wersji -100 i -200 oraz maszyny McDonnell Douglas DC-9. Zostało wyprodukowanych ponad 14 000 silników, które osiągnęły nalot pół miliarda godzin, użytkowane przez 350 operatorów z całego świata, czyniąc z nich najbardziej popularną serię silników dwuprzepływowych na świecie.

odświeżenie programu[edytuj | edytuj kod]

Ze względu na zaostrzające się normy ochrony środowiska, które rozpoczęły się w 1970, firma Pratt & Whitney rozpoczęła prace nad nową wersją silnika z serii JT8D-200, który był bardziej wydajny oraz emitował mniejszy hałas. Nowa jednostka posiadała zwiększony ciąg - maksymalny ciąg to zakres od 82 kN do 97 kN.[1] Dzięki większemu ciągowi silniki mogły być montowane na samolotach z serii McDonnell Douglas MD-80[1]. Większy ciąg uzyskano powiększając współczynnik dwuprzepływowości poprzez wzrost średnicy wentylatora. Silniki typu JT8D-200 zostały wprowadzone w 1980. Ogółem wyprodukowano około 2900 silników JT8D z serii -200.[1]

Silniki typu JT8D-217 i -219 były testowane w 2001[1], które zostały uznane jako dobry zamiennik na wysłużone już silniki JT3D zarówno w samolotach wojskowych jak i cywilnych w ramach programu Super 27. Silniki te są cichsze oraz zużywają nawet do 10% mniej paliwa.

Pratt & Whitney w ramach Joint venture z Seven Q Seven i Omega Air opracował silnik JT8D-219 jako zastępca przestarzałych silników w pochodnych samolotach od z modelu Boeing 707. Nowe silniki zastosowano również w samolotach Northrop Grumman E-8 Joint STARS[1], które pozwoliły na większą oszczędność paliwa w tych samolotach.

Toczyły się również dyskusje na temat użycia silników JT8D-219 w samolotach B-52, które będą eksploatowane aż do 2040.

Silniki JT8D-219 będą także napędzały mały samolot ponaddźwiękowy Aerion SBJ, który obecnie jest w fazie projektu.

Warianty[edytuj | edytuj kod]

  • JT8D-5
  • JT8D-7
  • JT8D-S
  • JT8D-9
  • JT8D-9A
  • JT8D-11
  • JT8D-15
  • JT8D-17
  • JT8D-17R
  • JT8D-209
  • JT8D-217A/C
  • JT8D-219

zastosowane[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 JT8D (ang.). Pratt & Whitney. [dostęp 2012-01-03].