Pratt & Whitney R-4360

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Pratt & Whitney R-4360
Pratt & Whitney R-4360
Dane podstawowe
Typ gwiazdowy
Kraj pochodzenia  Stany Zjednoczone
Producent Pratt & Whitney
Pierwsze testy 1944
Zastosowanie B-50 Superfortress
C-97 Stratofreighter
C-119 Flying Boxcar
B-36 Peacemaker
Liczba egzemplarzy 18 697
Rozwinięto z modelu R-2180-A Twin Hornet
Rozwinięto w model R-2180 Twin Wasp E
Dane techniczne
Średnica 1397 mm
Długość 2451 mm
Objętość skokowa 71,49 l
Masa 1755 kg
Osiągi
Moc 4300 KM (3210 kW)
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Pratt & Whitney R-4360 Wasp Majorsilnik gwiazdowy zaprojektowany w zakładach Pratt & Whitney w końcowym okresie II wojny światowej. Był to ostatni silnik tłokowy budowany przez P&W i stanowił jednostkę napędową ostatniej generacji amerykańskich samolotów śmigłowych. Był to największy lotniczy silnik tłokowy produkowany seryjnie.

Miał 28 cylindrów w układzie poczwórnej gwiazdy o łącznej mocy, w zależności od wersji, od 2240 do 3200 kW (3050 do 4350 KM). Łącznie w latach 19441955 zbudowano 18,697 silników tego typu.

Były stosowane do napędu ostatniej generacji samolotów z napędem śmigłowym np. Boeing 377 Stratocruiser, czy rekordowej wielkości łodzi latającej Hughes H-4 Hercules.

Były też stosowane w ostatnich samolotach bombowych z napędem tłokowym takich jak Boeing B-50 Superfortress, czy Convair B-36.

Silniki te miały wydajny system doładowania (turbodoładowanie oraz sprężarka mechaniczna drugiego stopnia) celem uzyskania właściwych charakterystyk wysokościowych silnika. Wiele wersji tego silnika miały układ odzyskujący (poprzez układ turbin) energię z gazów spalinowych celem podniesienia mocy i poprawy sprawności. Cechowały się mniejszą awaryjnością niż konkurencyjne silniki Wright R-3350 Duplex-Cyclone, jednak duże koszty serwisowania tych silników sprawiły, że zostały skutecznie wyparte przez coraz wydajniejszy napęd turboodrzutowy lub turbośmigłowy.