Prawa człowieka w Korei Północnej

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Prawa człowieka w Korei Północnej są, jak wynika z raportu ONZ opublikowanego w 2014 roku, łamane na masową skalę w sposób systematyczny i zorganizowany. W szczególności ograniczony jest dostęp do pożywienia, obywatele są przetrzymywani w obozach koncentracyjnych, stosowane są tortury, uznaniowe aresztowania oraz masowa dyskryminacja całych grup ludności. Obywatele Korei Północnej mają znacznie ograniczoną wolność przemieszczania się i swobody wypowiedzi. Państwo stosuje także porwania zarówno wobec własnych obywateli, jak i obywateli innych państw[1].

Treści nadawane przez radio, telewizję i prasę są pod ścisłą kontrolą rządu. [2][3] Szacuje się, że 150-200 tysięcy więźniów politycznych jest przetrzymywanych w obozach koncentracyjnych, gdzie zmusza się ich do pracy fizycznej, są narażeni na pobicia, tortury i egzekucję. [3]

Korea Północna
Godło Korei Północnej
Ten artykuł jest częścią serii:
Ustrój i polityka
Korei Północnej

Wikiprojekt Polityka

Niezwykle trudno jest precyzyjnie ustalić, w jakim stopniu przestrzegane są prawa człowieka w Korei Północnej. Związane jest to z panującą w kraju atmosferą powszechnej nieufności oraz zamkniętym charakterem państwa. Rząd Korei Północnej stawia duże utrudnienia przed obcokrajowcami starającymi się o pozwolenie na wjazd na terytorium państwa oraz monitoruje wszelką aktywność tych, którym zostaje udzielona taka zgoda. Pracownicy organizacji pomocy humanitarnej również są obiektem stałej inwigilacji i nie mają dostępu do miejsc i regionów, w których rząd nie życzy sobie ich obecności. Obywatele Korei Północnej nie mogą swobodnie opuszczać swojego kraju, dlatego też dokumentacja stanu praw człowieka jest gromadzona głównie na podstawie relacji zebranych od uchodźców i uciekinierów. Oficjalne stanowisko rządu wyrażone za pośrednictwem Północnokoreańskiej Centralnej Agencji Prasowej informuje, że problem nieprzestrzegania praw człowieka w Korei Północnej nie istnieje, ponieważ panujący tam ustrój socjalistyczny został wybrany przez samych ludzi, którym wiernie służy.

Pomimo trudności z zarysowaniem przejrzystego, całościowego obrazu sytuacji wewnętrznej kraju, bezspornym pozostaje fakt, że rząd kontroluje praktycznie każdą działalność, która ma miejsce na terytorium Korei Północnej. Obywatele nie mogą w sposób wolny wyrażać swoich opinii, a ci którzy krytykują reżim narażeni są na surowe represje. Wszystkie działające media znajdują się pod ścisłą kontrolą rządu i spełniają przede wszystkim funkcję tuby propagandowej administracji Kim Dzong Ila.

Szereg rządów państw oraz organizacji pozarządowych (włączając w to Amnesty International i Organizację Narodów Zjednoczonych) potępiło Koreę Północną za nieprzestrzeganie podstawowych standardów praw człowieka[potrzebne źródło]. Organizacja Freedom House w raporcie z 2006 stwierdza, że “Korea Północna jest totalitarną dyktaturą i jednym z najbardziej restrykcyjnych państw na świecie. Każdy aspekt życia - społeczny, polityczny lub ekonomiczny – jest ściśle kontrolowany przez państwo. Panujący reżim odmawia Północnym Koreańczykom ich wszystkich podstawowych praw, przetrzymuje w ciężkich warunkach dziesiątki tysięcy więźniów politycznych i prowadzi mocno izolacjonistyczną politykę zagraniczną”[potrzebne źródło]. W rankingu Freedom House[4] Korea Północna otrzymała najniższe z możliwych ocen zarówno w kategorii wolności obywatelskich, jak i praw politycznych. Władze Korei Północnej stanowczo zaprzeczają doniesieniom o łamaniu praw człowieka – wyjątkiem jest sprawa porwań obcokrajowców. Co więcej, uciekinierzy są oskarżani o kłamstwa i działanie na rzecz interesu Stanów Zjednoczonych.

Prostytucja w Korei Północnej jest kontrolowana przez tamtejszy rząd.

Prawa i wolności obywatelskie[edytuj | edytuj kod]

Biuro Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych Do Spraw Praw Człowieka w oficjalny sposób potwierdziło powszechne i powtarzające się przypadki łamania praw człowieka, które mają miejsce w Korei Północnej. Jak informuje oficjalne stanowisko:[potrzebne źródło]

Państwowy wymiar sprawiedliwości[edytuj | edytuj kod]

System więziennictwa[edytuj | edytuj kod]

Powszechnie uważa się, że w Korei Północnej samo podejrzenie o działalność dysydencką w większości przypadków prowadzi do aresztowania, tortur i osadzenia w więzieniu. Administracja Kim Dzong Una utrzymuje, że nic takiego nie ma miejsca. W odpowiedzi na te zapewnienia wielu uchodźców złożyło relacje, w których opisują warunki życia panujące w Korei Północnej. Rząd jest oskarżany o utrzymywanie obozów dla więźniów politycznych, w których przebywać może nawet 200.000 osadzonych, włączając w to dzieci, których jedynym przewinieniem jest posiadanie “wroga klasowego” wśród krewnych. Wiele relacji północnokoreańskich uchodźców mówi o przypadkach aborcji, dzieciobójstwa i głodu w tych obozach. Osadzeni są stale narażeni na ekstremalne formy znęcania się fizycznego, w wielu wypadkach kończącego się śmiercią[5][6][7].

W 2002 była działaczka partyjna Lee Soon Ok złożyła oświadczenie przed komisją Izby Reprezentantów Stanów Zjednoczonych, którego tematem był sposób, w jaki została potraktowana przez północnokoreański wymiar sprawiedliwości. Lee Soon Ok zrelacjonowała szereg rodzajów tortur, którym była poddawana, których skutkiem był trwały uszczerbek na zdrowiu. Zrelacjonowała również proces przed marionetkowym sądem, który skazał ją na 13 lat w obozie koncentracyjnym. Jak stwierdziła była traktowana wyjątkowo łagodnie ze względu na jej doświadczenie w zawodzie księgowej. Zgodnie z jej oświadczeniem “w okresie [jej] osadzenia od 1987 do 2000 roku, większość z przebywających tam 6.000 więźniów umarło z powodu panujących złych warunków lub tortur”. Opisała też dużą liczbę przypadków tortur i śmierci poszczególnych więźniów, włączając w to zabijanie dzieci i przymusowe aborcje. Szczegóły jej zeznań pokrywają się z zeznaniami innych świadków[8].

W wyprodukowanym w 2004 przez telewizję BBC filmie dokumentalnym znalazły się doniesienia o tym, że w jednym obozów koncentracyjnych na więźniach umieszczanych w komorach gazowych testowana jest broń chemiczna[9][10]. Życie w północnokoreańskich obozach koncentracyjnych jest tematem kilku innych filmów dokumentalnych, w tym The Aquariums of Pyongyang autorstwa Kang Chol-Hwana.

Znane lokalizacje obozów koncentracyjnych[edytuj | edytuj kod]

Poniższa lista zawiera nazwy niektórych miejscowości, w których, według ustaleń, usytuowane są obozy koncentracyjne. Lista ta nie jest kompletna.

Ekonomia[edytuj | edytuj kod]

Klęska głodu i system dystrybucji żywności[edytuj | edytuj kod]

W latach 60. i 70., przy pomocy centralnie sterowanej ekonomii, Korei Północnej udawało się utrzymać względnie wysoki wzrost gospodarczy. Gospodarka północnokoreańska do późnych lat 70. była uznawana za silniejszą od południowokoreańskiej. Poważne kłopoty zaczęły się w latach 90., kiedy silnym ciosem okazał się upadek ZSRR i związane z tym zerwanie strategicznych umów handlowych[13]. Normalizacja stosunków pomiędzy Koreą Południową a Chinami stała się przyczyną ochłodzenia stosunków z tym drugim krajem[14]. Na złą sytuację ekonomiczną nałożyły się katastrofalne powodzie z lat 1995 i 1996 oraz następująca po nich równie katastrofalna susza, której początek przypadł na rok 1997[15]. W powiązaniu z faktem, że tylko 18 procent kraju nadaje się do produkcji rolnej[16] oraz brakiem możliwości importu dóbr niezbędnych do podtrzymania produkcji przemysłowej[17], doprowadziło to do ogromnej klęski głodu i upadku gospodarczego kraju. Liczbę ofiar głodu szacuje się na ok. 600.000[7].

Począwszy od roku 1999 dzięki międzynarodowej pomocy liczba osób umierających z głodu została znacząco ograniczona. Wiosną 2005 roku organizacja World Food Programme doniosła, że istnieje niebezpieczeństwo ponownego wystąpienia klęski głodu oraz że rząd północnokoreański zmobilizował ok. miliona mieszkańców miast do pracy w rolnictwie[18]. W 2005 roku ogólna sytuacja w rolnictwie poprawiła się, a zbiory wzrosły o 5,3% (do 4,54 milionów ton zboża); miało to miejsce przede wszystkim dzięki zastosowaniu południowokoreańskich nawozów otrzymanych w ramach pomocy międzynarodowej. Pomimo polepszenia sytuacji World Food Program oszacował, że nadal brakuje ok. 6 milionów ton zboża, niezbędnego do wyżywienia całego społeczeństwa północnokoreańskiego. Rząd zrezygnował jednak z pomocy i dostawy żywności ustały z dniem 31 grudnia 2005. W tym samym czasie agencje prasowe donosiły, że rząd w dalszym ciągu podnosił ceny żywności przy jednoczesnym obniżaniu dziennych racji.

Społeczeństwo północnokoreańskie jest rozwarstwione na szereg klas, u podłoża których leży rodowód polityczny poszczególnych obywateli i ich rodzin[19]. Organizacje Refugees International, Lekarze bez Granic i Amnesty International oskarżają władzę Korei Północnej o dyskryminacje przedstawicieli “wrogich” klas podczas dystrybucji podstawowych dóbr, w tym także żywności. Do niektórych “zamkniętych” rejonów, w których zamieszkuje wyższa liczba przedstawicieli “wrogich” klas, żywność pochodząca z pomocy międzynarodowej dociera w ograniczonej ilości. W stanie zapaści jest służba zdrowia[20].

Władze Korei Północnej utrzymują jedną z najliczniejszych armii świata oraz finansują ekstrawagancki styl życia swojego przywódcy[21]. Przed ustaniem pomocy z końcem 2005 r., World Food Program szacował, że Korea Północna potrzebuje natychmiastowej pomocy żywnościowej o wartości 200 milionów dolarów. Dla porównania, według CIA World Factbook, północnokoreański budżet wojskowy z roku 2002 wyniósł 5,2 miliarda dolarów[potrzebne źródło].

Porwania obcokrajowców[edytuj | edytuj kod]

Po zakończeniu wojny koreańskiej zaczęły się pojawiać doniesienia o porwanych i przetrzymywanych na terenie Korei Północnej obcokrajowcach. W większości przypadków chodziło o obywateli Korei Południowej i Japonii. Do najbardziej znanych ofiar należał południowokoreański reżyser Shin Sang-ok, porwany wraz żoną Choi Eun-hee w 1978 roku z polecenia Kim Dzon-ila w celu stworzenia światowej klasy przemysłu filmowego sławiącego ustrój socjalistyczny. Sang-ok był początkowo przetrzymywany w areszcie domowym, a po próbie ucieczki przeniesiony do obozu pracy. Po kilku latach został zwolniony pod warunkiem podjęcia produkcji filmów. Osiem lat po porwaniu, w 1986 roku, parze udało się zmylić północnokoreańskich ochroniarzy podczas wizyty w Wiedniu i uciec do ambasady amerykańskiej[22].

Jednak we wrześniu 2002 Kim Dzong-il, w rozmowie z premierem Japonii Junichiro Koizumi, przyznał, że na przełomie lat 70. i 80. północnokoreańskie “specjalne instytucje” były zamieszane w porwania japońskich obywateli. Jak stwierdził, osoby odpowiedzialne za ten proceder zostały ukarane[23].

Pięciu pozostającym przy życiu ofiarom pozwolono na wyjazd do Japonii. Żadna z tych osób nie zdecydowała się na powrót do Korei Północnej. Ośmioro innych porwanych Japończyków oficjalnie uznano za zmarłych w wyniku chorób lub wypadków. Strona japońska nadal dopomina się o informacje o losach dwóch innych porwanych. Stwierdzono także, że przekazane przez Koreę Północną szczątki mające należeć do Megumi Yokota w rzeczywistości są szczątkami innej osoby. Amerykański żołnierz, który w czasie wojny koreańskiej zdezerterował na stronę północnokoreańską, Charles Robert Jenkins twierdzi, że posiada informacje o porwaniu obywatelki Tajlandii w 1978.

Pomimo przyznania się przed premierem Japonii, rząd północnokoreański zaprzecza, jakoby miały miejsce porwania obywateli innych państw i odmawia współpracy w śledztwach. Przedstawiciele rządu Korei Południowej utrzymują, że od zakończenia wojny koreańskiej porwanych zostało 486 obywateli tego kraju, w większości rybaków. Przedstawiciele i członkowie rodzin porwanych oskarżają rząd o niewystarczające starania, mające na celu przywrócenie im wolności.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Andrzej Rzepliński, Joanna Hosaniak (red.), Korea Północna za zasłoną,Warszawa, 2004 (pdf - 843kB)
  • David Hawk, The Hidden Gulag. Exposing North Korea's Prison Camps, Washington 2003 (pdf - 8245kB) (wersja HTML)
  • Stephan Haggard, Marcus Noland, Hunger and Human Rights: The Politics of Famine in North Korea, Washington 2005 (pdf - 758kB) (wersja HTML)

Przypisy

  1. Report of the Commission of Inquiry on Human Rights in the Democratic People's Republic of Korea. ONZ, 2014.
  2. North Korea: Human Rights Concerns, Amnesty International, November 28, 2006.
  3. 3,0 3,1 Helene Cooper: U.S. Releases Rights Report, With an Acknowledgment. The New York Times, 7 marzec, 2007.
  4. North Korea 2006Freedom in the World 2006, Freedom House
  5. Running Out of the DarknessTIME Magazine
  6. Bureau of Democracy, Human Rights, and Labor. Korea, Democratic People's Republic of: Country Reports on Human Rights Practices 2004U.S. Department of State
  7. 7,0 7,1 Anna Zechenter: Największy łagier świata. Dziennik Polski, 25 marca 2011.
  8. Testimony of Sun-ok LeeU.S. House of Representatives
  9. Access to EvilBBC
  10. Korea Północna morduje ludzi w komorach gazowych. Gazeta.pl, 2004.
  11. 5,000 Prisoners Massacred at Onsong Concentration Camp (1987P Friends of Liberty
  12. Andrzej Fidyk: Yodok Stories, 2008
  13. Prospects for trade with an integrated Korean marketAgricultural Outlook, April, 1992.
  14. Why South Korea Does Not Perceive China to be a ThreatChina in Transition, April 18, 2003.
  15. An Antidote to disinformation about North KoreaGlobal Research, December 28, 2005.
  16. North Korea AgricultureFederal Research Division of the Library of Congress
  17. Other Industry - North Korean TargetsFederation of American Scientists, June 15, 2000
  18. North Korea, Facing Food Shortages, Mobilizes Millions From the Cities to Help Rice FarmersNew York Times
  19. Bureau of Democracy, Human Rights, and Labor. Korea, Democratic People's Republic of: Country Reports on Human Rights Practices 2004. U.S. Department of State
  20. Korea: szpitalny horror. Rzeczpospolita, 2010.
  21. The Supremo in His LabyrinthTIME Magazine
  22. John Gorenfeld: Producer from hell. Guardian, 2003.
  23. North Korea trip not a winner in JapanAsia Times Online

Linki zewnętrzne i źródła informacji[edytuj | edytuj kod]