Prawo łowieckie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Pokot kończący polowanie zbiorowe.

Prawo łowieckie – dział prawa administracyjnego. Obejmuje przepisy regulujące planowe gospodarowanie, tj. hodowlę i ochronę zwierzyny łownej, racjonalne planowanie oraz wprowadzanie zwierzyny łownej do obrotu gospodarczego. W Polsce prawo łowieckie reguluje ustawa z 13 października 1995 r. Prawo łowieckie, zmieniany później. Tekst ujednolicony ustawy (Dz. U. z 2005 r. Nr 127, poz. 1066).

Ustawa Prawo łowieckie[edytuj | edytuj kod]

Ustawa z dnia 13 października 1995 r. Prawo łowieckie
Nazwa potoczna Prawo łowieckie
Data wydania 13 października 1995
Miejsce publikacji  Polska, Dz. U. z 1995 r. Nr 147, poz. 713
Tekst jednolity Dz. U. z 2005 r. Nr 127, poz. 1066
Data wejścia w życie 17 lutego 1966
Rodzaj aktu ustawa
Przedmiot regulacji prawo łowieckie
Status obowiązujący
Ostatnio zmieniony przez Dz. U. z 2011 r. Nr 106, poz. 622
Wejście w życie ostatniej zmiany 1 lipca 2011
Przeczytaj: Ważne zastrzeżenia!

Nowelizacje[edytuj | edytuj kod]

Ustawę znowelizowano wielokrotnie. Ostatnia zmiana weszła w życie w 2011 roku[1].

Przypisy

  1. Ustawa z dnia 25 marca 2011 r. o ograniczaniu barier administracyjnych dla obywateli i przedsiębiorców (Dz. U. z 2011 r. Nr 106, poz. 622)

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]